2020-03-10 - Message to GoDaddy: I don't have access to the GoDaddy domain account email that HASSEPIETERSAM.NL is registered on since I deleted the original Gmail, I know I'm a dummy. So this message is verify that I do have access to the site itself (and the nameserver records which are hosted at Namecheap) in the hopes that you can give me access back to my domain. Thank you! -Pieter (with GoDaddy payment email paypal at levels.io)
Sam « Hasse, Pieter & Sam's Avonturen in het Oosten

4 Dagen voordat ik wegging hebben Manon en ik besloten dat we een relatie zouden beginnen. Veel mensen hebben nooit iets gesnapt van onze ‘vriendschap’. Ik zal het een keer goed uitleggen. Ik en nog een aantal mensen denken dat Manon en ik altijd bij elkaar hebben gepast. Stiekem wisten we dit van elkaar maarja iedereen is jong en wil een beetje expirimenteren. Daarbij woont Manon in Utrecht en dat is best ver als je 12, 13, 14 jaar bent. We hebben elkaar leren kennen op de camping in Zuid Frankrijk. 8 jaar later vraagt Manon of ik mee terug wil naar die Camping. Ik ga met de broer van Manon en 4 van haar vriendinnen een weekje camperen. Het wordt tijd om maar eens te kijken of we nou echt vrienden zijn of dat er meer in zit. 1 probleempje, ik ga naar Zuid Korea. Maarja echte liefde houdt dat natuurlijk niet tegen he! Dus we besluiten het toch maar te doen. Of dit slim is geweest weten we nog steeds niet maar na de week dat Manon hier is geweest weet ik wel zeker dat het geen naieve keuze is geweest.

Manon en Nadine komen aan op Incheon. Na een lange reis zonder make-up en uitgeput. Maarja iedereen ziet er goed uit in een Voorschoten’97 shirt. Erg jammer dat ik mijn camera niet bij me heb. We pakken de bus naar Itaewon. Omdat het spitsuur is staan we een hele tijd in de file. Het is wennen om elkaar weer te zien na een maand skypen. Nadine is de beste vriendin van Manon en een vriendin van mij. Met Nadine kan je altijd lachen, ik was al met haar naar de Efteling en Sensation White geweest en ze is een leuke Hagenees die niet op haar bekkie is gevallen, echt leuk dat Nadine mee gaat want ze brengt een ‘stukje Voorschoten’ naar hier. We konden lekker in ons eigen taaltje praten, want ‘echte hagenezen praten zoals mijn’ ( XD ) (“opbokken, krullend hert etc.)…

De eerste dagen zijn we een beetje aan het relaxen. Even een beetje wennen aan de starende mensen, de taal, het eten en de plek. Iedere ochtend gaan we naar de Standing Coffee. Daar werken 6 aardige Koreanen en ze zijn helemaal gek van Manon en Nadine. Ze maken altijd met veel geduld hele lekkere coffee en draaien een relax muziekje. Voor Manon en Nadine hebben ze altijd wat speciale aandacht, ze zwaaien als dollen en maken hartjes in de koffie. Ik weet niet wat ze in de koffie doen maar na het eerste bakkie zijn Nadien en Manon niet meer te stoppen. Als ik terug kom van school is het hele huis van top tot teen schoongemaakt. Ik had dit al 3 dagen voordat ze kwamen gedaan maar er zat natuurlijk nog stof onder het bed, en de inrichting kon veel ruimtelijker. En een plezier dat ze hebben met z’n 2-en. Nog bedankt schatten.

Het shoppen was ook een succes. De eerste keer faalde omdat het een Koreaanse feestdag was en niets open was. De tweede keer gingen we naar Myeong-Dong een groter winkel-district heb ik nog nooit gezien. Je loopt meteen de Zara binnen. Ik deed het op mijn manier en kocht na 30 minuten meteen nieuwe schoenen en een trui. Nou dan kan je naar huis toch?! Uh-uh zes uur lang hebben we rondgelopen, en het was eigenlijk best leuk maar wel wennen. Af en toe lopen Nadine en Manon naar de uitgang, dus ik loop rustig naar buiten… maar bleek dat dit rondje gewoon de warming up was om even goed te gaan shoppen. Je merkt het al, ik ben het niet gewend. Ondertussen geniet ik door lekker naar Koreanen te kijken, te lachen met Nadine, en lekker met Manon samen te zijn. De dames vermaken zich prima. Nadine koopt een paar hakken en 2 truien, Manon koopt een jurkje, broek en hakken. En volgens mij nog wat dingen. Resultaat ik loop met 6 tassen door de straat. Over de hakken van Manon en Nadine moet ik wat kwijt. Ze zijn heel hoog en ze noemen ze zelf ‘hoerig’ maar het is mode hier om hoge hakken te dragen en na een aantal dagen hier begin je het erg normaal te vinden. Met mode lopen ze hier best wel voor, jongens zijn vaak netjes gekleed en meisjes vaak elegant. Alleen in Nederland zou dit als ‘hoerig’ worden bestempelt. Nou een vermoeiende maar wel hele leuke dag. S’avonds kijken we een filmpje.

Nadine gaat af en toe naar de Pisi-Bang om te internetten. Ze komt altijd terug met een grote grijns op haar gezicht ondertussen hebben Manon en ik wat tijd voor ons zelf. Deze week was best belangrijk om wat dingen duidelijk te krijgen. Het is niet makkelijk om een relatie op afstand te hebben. Een avond gaan we naar HongDae (Dae betekent universiteit) we gaan dus naar een universiteitsbuurt. Deze buurten zijn vaak heel erg druk met jonge mensen en er is veel te doen. We gaan gewoon wat rondlopen, af en toe zoenen we op straat om wat Koreanen angst aan te jagen. Die reacties zijn echt heel grappig. Sommige mensen kijken weg andere open hun spleetogen tot gigantische kijkers. De meeste zijn volgens mij jaloers, Ik wordt hier iedere dag wel vergeleken met een Amerikaanse beroemdheid (of een Rus ) en Manon is door zeker 10 verschillende mensen Britney Spears genoemd. Koreanen zijn verliefd op westerse meisjes. We zien een gigantisch poppenhuis en drinken daar heel burgerlijk een kopje thee in grote witte plofstoelen. Later gaan we een Candy-shop in maar dit blijkt een karaoke bar te zijn en we vluchten snel. We proberen een naam voor ons ‘zogenaamde kind’ te laten maken want dat is gebruikelijk in Korea en we schieten wat in een virtuele schiethal. Om 12 uur gaan we naar de Brickx een moderne Shisha-bar waar Hed Kandi wordt gedraait. Na een hoop lol hebben we een goed gesprek en gaan we weer naar huis.

Later in de week moet ik naar school en Manon en Nadine gaan mee. Ik laat ze de campus zien en als ik in de les zit lopen Nadine en Manon een beetje te keten door het gebouw. ‘S avonds gaan we Koreaans eten. We zitten op de grond met schoenen uit en eten met stokjes. Het zorgt voor wat problemen. De Galbi (BBQ) is mijn favorieten koreaanse eten. Nadine vindt het volgens mij wat lekkerder dan Manon maar het was zeker de moeite waard om het toch even te proberen. ‘S avonds gaan we de Seoul Tower in Namsan National Park op. Deze toren staat middenin Seoul. en geeft op 500 meter hoogte uitzicht over de hele stad. Nadine krijgt ruzie met een Koreaan omdat ze rookt in het nationale park. De Koreaan bokt op en we gaan naar boven. We zijn zo boven met de lift. We kijken wat rond en gaan naar de WC. Op de WC kan je rustig doen wat je wil doen en ondertussen kan je genieten van het uitzicht.

Dan wordt het alweer bijna tijd om weg te gaan. De tijd is zo snel voorbij gegaan, we kopen wat souvernirs in Insa-Dong, Hasse en ik honkballen wat automatisch honkbal hokken. En we gaan nog voor de laatste keer naar Itaewon B1 een cola’tje halen om wakker te blijven. B1 is een homo-bar en dat blijkt, terwijl ik een cola’tje bestel staan de koreaanse dames in de rij om Britney Spear te versieren. We gaan snel weg. Dan is het de laatste dag, Manon en Nadine pakken wat in en dan gaan we met de metro terug naar het vliegveld.

Echt een leuke reis is het niet, we willen samen zijn na 8 jaar en dan zijn 3 maanden in een keer erg lang. Op het vliegveld halen we een milkshake en dan wordt het tijd om te gaan. Ik wil me schatje niet loslaten, en als ze eenmaal door de poort heen is kan ik alleen nog maar door het raam kijken. Dit mag niet van Manon, dus ik ga stiekem op een afstand kijken. Na 5 minuten zijn Nadine en Manon nog niet weg en ze lopen terug. We hebben het zo leuk samen gehad, en nu moet je elkaar weer missen. Ik moet jammer genoeg door een deur die af en toe open schuift zeggen dat ze echt moet gaan. Uiteindelijk gaan de lange vermoeiende reis terug maken.

Nu voel ik hoe het is om ‘alleen’ achter te blijven.

Gelukkig hebben we 10 hele leuke dagen gehad, en ik ben je heel dankbaar dat je hierheen bent gekomen schatje!

In de nieuwe stad

Woensdag zijn we klaar met tentamens. Ging best goed. Dan zit je op de beste business school van Zuid Korea en dan gaat het je met 2 vingers in je neus af. Ik snap het niet hoor. Misschien is school gewoon totaal niets voor mij. Hasse en ik pakken de KTX een trein die om het kwartier in 2.45 uur van Noord naar Zuid rijd. We gaan naar Pusan een havenstad die lijkt op barcelona. Aan zee, veel uitgaansplekken, veel shopping en aparte architectuur. Pusan is vooral een havenstad in volle gang. De boten met tienduizende Hyundai autos komen op en aan. De stad is verdeeld over baaitjes en eilandjes. Hasse en ik gaan op zoek naar ons hostel. Het staat verkeerd aangegeven in de gids en we lopen uren door Shanghai en Texas street. Dit is een straat voor dronken havenarbeiders en matrozen die lange tijd op het schip hebben gezeten. De straat zit vol met de welbekende gezelschapsbarretjes. Vol met russische en filipijnse hoertjes. Hasse en ik kijken wat rond en worden natuurlijk weer voor russen aangezien. Leuk om te zien maar als de zoveelste oma op ons afkomt om te vragen of ze ons wat truukjes kan leren gaan we met veel vraagtekens op weg naar ons hostel.

Wat zijn er voor nieuwe dingen in de stad?

Ons hostel is in het midden van de stad en leeg. Hasse en ik delen een 6persoons kamer met 3 stapelbedden we doen een slaapje. Zoals heel vaak hier, dan ben je snachts natuurlijk weer te wakker! We lopen een rond door Seomyeon. Een gigantisch quadrant met arcades, galbi’s, barren en clubs. Het houdt niet op. Ieder gebouw dat je ingaat heb je op iedere verdieping wel wat anders. Verdieping 1: een PCbang met gigantische beeldschermen en stoelen, verdieping 2: een poppenhuisje waar je met je date kan eten drinken en zingen, verdieping 3 een jimjilbang, verdieping 4 poolen, 5 een restaurant, 6 een dvd kamer waar koreaanse stelletjes lekker van elkaar kunnen genieten en op 7 en 8 heb je een house/ hiphop bar op een dakterras.

Eerste slechte connectie in de stad

We komen een paar verdwaalde taekoraenen tegen en ze moeten en zullen ons iets van een kip laten eten. Hasse en ik zijn er nog steeds niet over uit wat het was, kippenkont, kippenstront geen idee, maar ze aten het zelf ook en ik moet zeggen het was goed te bikken. Met een beetje (kut) soju erbij zijn we nog even een barretje in gegaan en toen naar bed. Van Soju krijg je zo snel hoofdpijn! Het is een soort bamboe bacardi, spotgoedkoop en koreanen zweren erbij. Het is oprecht echt heel moeilijk om zo’n rotglaasje te weigeren en je krijgt me er een partij koppijn van.

Ochtend daarna gaan we naar het strand, voor het strand loopt een brug waarvan ik de functie nog steeds niet begrijp. Het verbind niets, en staat er volgens mij gewoon deels voor de sier. Pusan is een stad die MOET en zal groter, hoger en mooier worden en ik durf te zweren dat ze binnen een paar jaar de olympische spelen binnen hebben en dat mensen de stad gaan kennen net als. Kobe, Tokyo en Shanghai. Ik vind het heel mooi om te zien hoe zo’n stad zichzelf opbouwt. Even tussendoor. Koreanen hebben een zware identiteitscrisis. Door jaren overheersing door Chinezen, Russen, Japanezen en tot voorkort 1989 nog Amerikanen willen Koreanen nu zelf iets opbouwen, en ze kunnen dat. Vandaag in de les zijn we de discussie aangegaan. Ze vonden Obama geweldig omdat het de eerste zwarte president was, maar? is het in Korea dan wel mogelijk dat er een WITTE! president zou komen. GEEN sprake van zeiden ze. Kan dat in Nederland wel dan?! Even over Aboutaleb gehad en Cohen die nu de populairste premier candidaat is (ja ik volg het Nederlandse nieuws). In Pusan kon je best zien dat wij als buitenlanders een beetje vreemd aangekeken werden. In Seoul valt dat mee maar als Hasse met een meisje gaat praten loopt ze snel weg. Niet omdat ze Hasse niet mooi vind. Want iedereen vind ons mooi! (ja grapje zeker!) maar ze zouden NOOIT aan hun ouders kunnen verkopen dat ze met een buitenlander thuis komen.

Savonds halen we Pieter op en tot grote haat van Pieter gaan we op tijd naar bed. Hoewel. Pieter en ik gaan nog even naar de Pisibang om met onze vriendinnetjes te bellen en we besluiten zelfs nog een chinese voetmassage te laten doen. Omdat het toch maar 4 euro is. Nou ik had liever 4 euro toebetaald om ‘m niet te krijgen, dat kriebelt, en doet pijn!… wel heel grappig want we deden een wedstrijdje wie het langste normaal kon blijven doen zonder een spier te vertrekken. Heel erg grappig tafareeltje.

Zonder doel rondjes rijden door de stad

De dag erna gaan we vroeg op, zoals iedere dag komt onze irritante hostel vrouw ons wekken omdat ze geld wil zien. Totaal niet relevant want we waren de enige in het hostel maar oke. Ik ga als eerste weg omdat Hasse en Pieter nog even blijven liggen. We wilden een motor huren en na een beetje zoeken naar een plek vind ik een engels sprekende koreaan die me kan helpen. Ik huur een brommermotor, ik weet niet of ik kan schakelen en vind de koreaanse wegen te chaotisch dus huur maar een motorscooter. Met een beetje pap in de beentjes ga ik de weg op om hasse op te halen. Maar na 3 bochten blijkt het verkeer me wel te liggen. Je hoeft alleen vooruit te kijken en als er achter je iets gebeurd word er getoetert. De rest van de dag rijden we van strand naar strand, we gaan eens de heuvelachtige wijkjes in omdat daarheen lopen te vermoeiend is. We rijden door de haven, over de bruggen. en het mooie is we verdwalen niet!. Pusan heeft 5 miljoen inwoners en het is zware chaos, en met een motor ben je gewoon veel makkelijker af. Helaas maken we een fout en komen we in een keer op een gigantische snelweg waar we niet mogen rijden. Er lijkt geen eind aan te komen en die motorbrommer of wat het dan ook mag wezen trekt het maar moeilijk. We brengen de motor thuis en gaan naar Poexy… FOXY club dus…

Clubbing

Het is een club met een hiphop rnb zaal, hed kandi terass en een dance hal. Op 8 hoog met uitzicht over Pusan. Vraag me dan echt af waarom we dat in Nederland niet hebben. een JC is 3 euro, en we hebben een goeie stapavond. 7 uur thuis en natuurlijk nog even met Manon bellen! De dag erna worden we wakker en willen we heel veel doen maar veel meer dan een beetje door de zon/smog brommeren komt er niet van. Pieter slaapt wat en we besluiten maar eens naar de Jimjilbang te gaan. Wat het dan ook mag wezen. We moeten onze schoenen uit doen en omkleden. Naakt!… okee niets aan het handje. We kleden ons om en terwijl hasse geknipt wordt komen Pieter en Ik even langs paraderen. De blik van Hasse is onvergetelijk. Net als de blikken van de Koreanen. Ik hoef er niet veel woorden aan vuil te maken denk ik. Het levert wat grappige tafarelen op. In de Jimjilbang kan je in een Sauna, een ijskoud bad, een 45 graden (zwem)bad en een gewoon warm (zwem)bad. We gaan de sauna in probleem is dat als we binnen zijn gehuppeld we merken dat de vloer 120 graden is en we dus niet eruit kunnen. Pieter krijgt hartangsten en ik word net zo droog als een koekje, uiteindelijk bedenken we dat we onze handoeken op de grond kunnen leggen! heeej! Daarna douchen we en gaan we naar beneden, daar zijn slaap en tv kijk kamers. je kan boeken pakken, rustig slapen en koreaanse TV kijken. Wij doen het laatste en vallen rustig in slaap.

Mislukte missie

Zo lekker gevoel daarna, we gaan stappen en het blijkt een falende avond te worden, we hebben de vetste taxichauffeur ooit, hij heeft een stem alsof die benzine drinkt en om ieder grapje begint die te lachen/bulderen. We betalen 30000Won aan een ritje die eindigd in een te saaie club. Zo saai dat ik besluit om dance battles te gaan houden met Koreanen, tja je bent toch die kansloze westerling die geen schaamte heeft omdat niemand je kent. Was erg leuk, maarja je moet bekennen dat het een saaie avond is en we belsluiten op te geven om de dag erna lekker op tijd ons bed uit te komen.

Extratjes van de nieuwe GTA

De laatste dag willen we eigenlijk even afslaan (golf) je hebt van die grote afsla flatten met een lange kooi erachter midden in de stad. Leek ons wel leuk maar we gingen eerst naar de Tempel, want dat moet maar als toerist. Met zo’n gevoel gingen we er ook heen. We willen geen foto’s maken omdat we ons een beetje stom voelen om tempels te gaan bekijken ipv te leven. Toch is het een hele mooie natuurlijke omgeving, we gaan bij een gebed zitten met een paar boedhisten. Ik snap er helemaal niets van. Er zit een vrouw te boeren op de achtergrond, de man zingt wat en wij bukken voor een gouden beeld. De rust die er heerst is wel even lekker, maar dat is alleen omdat we al maanden in een metropool leven. Toch is het grappig om te zien dat boedhisme helemaal tot Korea rijkt, dat het ook echt nageleefd wordt door veel mensen. Net als de kerk. Ik kan me er niet helemaal in vinden, het idee van een levenswijze spreekt me wel aan maar ik weet er gewoon te weinig vanaf en geloof niet in reincarnatie. Misschien is het gewoon niets voor mij.

GTA gaat de kast in en over 2 weken koop ik een nieuwe

Dan pakken we de trein terug, en zit een 4daags weekendje er weer op. Heel leuk om een stad te leren kennen, je komt aan en je weet niets en na 4 dagen heb je het idee dat je de stad goed kent. Pusan is een stad die me wel aanspreekt, combinatie van 24 uur open, goeie metro, strand, baaitjes, bergen en leuke bars en moderne mensen. Maarja dat spreekt de meeste mensen wel aan denk ik dan. Ik ben er misschien alleen wat meer in geintereseerd.

lol

Ik moest een verslagje schrijven voor de KU, dacht als ik het dan toch moet schrijven dan gooi ik het ook maar meteen op de site. Ja toch?!

Het was niet voor een cijfer dus even snel kladje gemaakt…

Draft Report by Sam Gertsen

Student ID: 2009950***

Keywords: Korea, exchange student, report, Korea UniversityMy life at Korea University.

  

Korea University is considered to be one of the top 3 universities in Korea. This is something which became obvious when I started my study at KoDae 2 months ago.

Korea University has superior facilities, great English speaking professors and a wide variety of international students. This creates a dynamic atmosphere where a lot of interaction happens between the students, professors and people from different nationalities and cultures.

Presence in class is considered very important. In the Netherlands presence is also recommended however an active social life at student associations and extra work experience is regarded as equally important. Therefore I had to adapt to the fact that I have to be present in all classes. As an international student I want to make some trips to for example Japan, China etc. This sometimes conflicted with the presence in class. However most professors are very kind and offer me the opportunity to experience North East Asia to the fullest.

I joined the division of international studies soccer team. We already won a match against another faculty. This offered me the opportunity to become active in sports activities quite easily. I met a lot of Korean friend and we learn a lot from each other.

The cultural exchange is one of the most important factors of studying abroad. In class I gave presentations about Dutch companies, trade between The Netherlands and Korea. Afterwards we always had various interesting discussions. I think it is from upmost importance that interaction in class happens. I think most Korean students are quite shy to tell their opinion in class, however when discussion started the students gave some very intelligent and interesting insights. I think active participation in class can be improved. Some professors for example Youn-Min from DIS is very good in opening up a discussion.

I opted to execute the following courses:
– Advertising Management from P.Boyle; we watch Youtube videos and start discussing about the various concepts of marketing in that particular video. I think this is a very practical and attractive way to learn about the concepts of advertising.
– Korean trade policies: I chose this course because I’m interested in working in the international business profession, besides the Netherlands trades a lot with South Korea.
– Korean economies in a globalized world: Taught by professor H.Moon, it is very interesting to listen to this professor. He tells us a lot about how Korea could achieve such an economic growth in such a small amount of time. H.Moon has got a lot of experience gained all over the world and this makes his classes even more interesting. This is my favorite professor.
-Leadership and communication skills: Professor Youn-Min tries to enhance our competences in the field of leadership, writing resumes, presentations and discussion. I already had some similar classes in the Netherlands.
-Management of innovation and technology: In this class dynamic and popular markets such as the telephone market, internet market and all other markets are analyzed. We had to deliver two assignments on a Harvard Business Case; we have done two quizzes, 1 mid term and two presentations so far. This is the most intensive course of all five.

Overall I regard my stay at Korea University Business School and Korea University’s Division of International studies as highly valuable for the rest of my life. I think the new established exchange contract between The Vrije University of Amsterdam and the Korea University is very useful for students of both institutions. I would recommend Korean students to come and study at my home university, because ‘Koreans’ and ‘Dutchies’ have got a lot in common but can also learn from each other.

 

My life in Korea:

 

Me and two Dutch fellow students have arranged an apartment in Yongsan-gu. This was the first thing we did when we were in South Korea. It surprised me that we could arrange an apartment in such a short amount of time. I think this typifies Koreans, their thoroughness made them succeed to build a strong economy and substantial social welfare. In Amsterdam it would probably take 3 months to arrange an apartment!

It has become clear to me that a lot of Koreans still live with their parents. In Holland when students are 19 years they are going to live on their own to learn how to deal with several issues such as dealing with money, making friends on your own, cooking, washing and become independent. I must admit that I did not want to go in the dormitory of Korea University. There are too many rules and I do not like to share my room with another person. Firstly I though this would put a barrier on the contact with international students. However this was wrong after 2 months I have a lot of friends. Most of them are Koreans.

The Korean people are most of the time very kind to help foreigners and like to talk, however sometimes their level of English is a barrier in the communication. Of course I am the first to admit that everybody is geared towards learning the English language.

As a foreigner I want to experience Korea the way it is. Therefore we spend a lot of time to be in the city, go to museums and go to a jimjilbang, noraebang or galbi barbeque. This poses a problem that you constantly feel very busy and get a lot of impulses. However I can truly say that I know a lot more about Korea and its culture then before.

Korea is a country with a lot of rules and traditions; I think this can be a barrier in international trade. For example when I am having dinner and I poor myself a drink, my Korean counterpart will feel offended. However I think that traditions such as showing respect to elderly people are very important.

The Korean food I like very much, in the beginning I had difficulties to adapt to the level of spiciness but after a while I got used to it. I miss some Dutch cheese in Korea and having a breakfast with some bread and yoghurt. But nowadays we have found a Korean entrepreneur which has its own coffee company which can provide us some bread.

Before I went to Korea I had not many expectations about how life in Korea would look like. I think throughout the years people in Western Europe did not recognize the tremendous growth of Korea and North East Asian countries. Therefore not much is known about these countries. Gradually we are learning more and more about Asia and for my exams at high school I had to learn about the Korean War. My thesis on high school was about ‘how to execute’ outsourcing to China.  This was how I became interested in Asian and especially Korean culture. Now that I am here I am really surprised about the metropolitan area of Seoul. The Subway system is one of the most efficient subway systems in the world, everywhere I can get money from an ATM machine and a taxi drive is very cheap. Also the hard working mentality of Koreans and the eagerness to improve is one of the core assets of the Korean economy. As I learn more and more during my stay here I became very surprised by the economic development of Asian countries.

I regret it that it is hard for me to get a job here; I would like to work in a bar or for another company. It opposes too much difficulty with insurance and visa. However I am still capable to work for an internet business in the Netherland because Korea’s internet accessibility is considerably good. However some of my fellow students have a hard time in earning money over here.

It is stimulated to work for a Chaebol in Korea. The power of the Chaebols can be seen everywhere. In our apartment, the doors are from LG, our shower is from Hyundai, the steel is probably from Posco and we have a Samsung Airconditioner. First I thought the Chaebols had too much influence but Chaebols do a lot for Korean society. Besides at our class Korean Economy we learned how the Chaebols played an important role in the development of Korea after the Korean War and after the Korean financial crisis of 1997.

To conclude I would like to point out that the Korean focus on globalization envisioned by president Lee Myun Bak is a very ambitious and good vision. Korea had been very good role figure for developing countries however nowadays Koreans have to be aware of their competences to engage in global trade and converging cultures. I think the Netherlands can learn a lot from Korea but also the other way around and therefore interaction and trade between both countries should be enhanced.
 

Kind regards,

Sam Gertsen
+821049520388
s.gertsen@student.vu.nl

Picture 059

Het eerste boek dat ik in me leven uit heb gelezen heb ik hier gelezen. Misschien zegt dat al heel wat over mijn verblijf hier en misschien zegt dat ook wel wat over mijn talenten om een blog te schrijven maarja. In ieder geval het was een boek over een expat in Seoul. Er staat in dat er expats vaak in te delen zijn in 3 categorien. Gelukzoekers, vluchters en wereldburgers, de wereldburger in mij wilde heel graag naar Beijing. Beijing is door de jaren heen de hoofstad van China geweest, een land met meer dan een miljard mensen en toch zwaar geisoleerd van de wereld. Benieuwd naar het verschil tussen Seoul en Tokyo.

Na aankomst op het imposante vliegveld merken we meteen dat we 20 jaar terug in de tijd zijn gegaan. Beijing is een stad vol met oude volkswagen santana’s en half uit elkaar vallende riksja’s.
De smog slaat meteen op je keel en eenmaal aangekomen bij Beijing train station is je coordinatievermogen, die je normaal direct hebt toch even helemaal weg. Er is geen centrum, dat geeft een heel raar idee aangezien er in europese steden en zelfs in seoul altijd een soort structuur zit. (om een rivier heen gebouwd, vanuit het centrum opgebouwd). De taxichauffeurs praten geen Engels, en als je te lang stil blijft staan hangen er 3 Chinezen aan je arm om je een taxi of hotel aan te smeren.

We gaan in een hostel dicht bij het station. Voor 7 euro pp. hebben we een keurige hostelletje. Het valt te betreuren dat er een stelletje bepaalde handeling in de douche verricht die de vloer in ieder geval niet schoner maken. maar na even vriendelijk aangeklopt te hebben en te vragen of de muur al gewit was hield dat natuurlijk snel op! Even rusten en dan lekker gaan skypen en internetten. Uhmm niet dus, 3 internetcafes verder vind ik een internetcafe waar ik eerst compleet doorgelicht word. Er wordt een foto gemaakt, me paspoort wordt ingescand en na het dowloaden van een Chinese afluister skype kan ik eindelijk bellen. Ook youtube werkt niet. Dan begin je je te realiseren dat je in een ‘ander’ land bent.
‘Sochtends wil ik een broodje halen. Het gesprek gaat ongeveer zo.

Mag ik een broodje?
“Ja hoor”
Okeej
Die dan maar…
“Are u sure?”
Jaja…
“But it is not fresh”
I dont care, NEED FOOD!
“I already 3 days”
Waar heb je het over vent?
“It already 3 days old”
= Wil je nou wat verkopen of niet? =
Prima ik ontbijt wel McDonalds…!

Het wordt duidelijk dat communisme nog diep geworteld zit. Deze man krijgt waarschijnlijk gewoon zijn salaris maar heeft totaal geen kapitalistisch vermogen. Ik weet dus ook niet of China wel zo erg in staat is om binnen 20 jaar al direct de nieuwe ” Superpower” te worden. Maarja. Ze proberen wel erg hard. Overal springen de meest moderne gebouwen uit de lucht. Het staat in zwaar contrast met de oude traditionele huisjes die midden in de 15miljoenmensenmetropool staan. De nieuwe gebouwen staan nog allemaal leeg en het lijkt of Beijing geen ziel heeft. Alles is grijs, mensen dansen de wals op straat, en spelen massaal ‘hooghouden met een zakje zand’.

We besluiten eerst naar het plein van de hemelse vrede te gaan ‘Tiannamen Square’ een van de grootste pleinen ter wereld waar Mao Zedong zijn massa optochten liet plaatsvinden. Als ik een kruising oversteek blijken de chinezen stoplichten ook nog niet te begrijpen. Kriskras steken voetgangers en fietsers over, en ik wordt bijna plat gereden door een bus. We gaan door de verboden stad heen om vervolgens er over uit te kijken in een Chinees keizer kostuum. Schaamte heb je niet maar zodra er Nederlanders bovenaan de berg staan voel je je ineens toch erg dom. De verboden stad is groot, de keizer woonde hier om afgesloten te zijn van alle slechte invloeden van buitenaf. Hij had zijn 2 vrouwen bij zich wonen en ook zijn 300 concubines hadden een aardig huisje. Dit was ongeveer alles wat we mee hebben gekregen. Zoals gezegd vind ik toeristische attracties helemaal niet zo leuk.
De verboden stad lijkt een beetje op dat leven wat we in Tekken hebben gespeeld. Daarbij zou een housefeest ook niet misstaan daar. 600.000 man, en iedereen meteen een hotelkamer! Maarja het mag niet van UNESCO. Beetje jammer

‘S avonds willen Pieter, Hasse en ik eigenlijk gaan stappen. Maar er is maar 1 club in Beijing. Die is belachelijk vol. Iedere tafel heeft flessen Chivas Regal van 5 liter. En een biertje kost sowieso al 4 euro. Is dus niet echt iets voor Chinenezen. We lopen nog wat door Sanlitun Bar street heen ziet er een beetje shabby uit allemaal. Maarja dat is ook zo als je over het Rokin heen loopt. Het heeft opzich wel wat. We komen 2 Nederlanders tegen ze hebben een snowboard bedrijfje in China “onder de radar”. Ze zien eruit als Joran en Vandersloot. Ze vertellen ons dat ze Seoul de beste stad in NO-Azie vinden. Chinezen zijn vervelend, Japanners arrogant. Japan is duur, China is goedkoop. En Seoul is perfect. Ik mis me “huisje”.

Inderdaar, Seoul is wel heel goed geregeld, een wereld van verschil met Beijing. De politie en militairen op straat lopen nog in oud communistische langen regenjassen. Het communisme straalt van de stad af. Om de tien meter staat een telefooncel, die ik niet een keer gebruikt heb gezien. Toch is het heel erg interresant. De volgende dag besluit ik eerder op pad te gaan dan Pieter en Hasse. Aangezien onze telefoons niet werken zijn we elkaar de hele dag kwijt. Ik ga kijken bij het Olympisch stadion (Het Nest), mooi gebouw… dan loop ik wat door de winkelstraat heen en kom in een heel klein steegje waar je allemaal gekke dingen kan eten. Schorpien, Zeester, Zeepaardje, Inkvist, Slang en Slangenhart. Het eerste maar eens proberen dan. Lijkt me het lekkerst. De schorpien leeft nog wel maar na kort afbakken ‘schijnt’ die dood te zijn. Het is best lekker smaakt naar een zout doorgebakken frietje. Ik vind het leuk om dit soort dingen te proberen. Het fucked een beetje met je mind terwijl een schorpioen natuurlijk ook gewoon eten is.
Beetje jammer dat bij het avondeten Pieter en ik denken dat we de kip met bot en al moeten eten en dat niet zo blijkt te zijn. Maarja heeft ook wel weer wat. Het wordt tijd om een adapter voor de stroom te halen, want onze camera’s zijn leef en ze hebben hier een Chinees stopcontact.

Waarom hebben ‘ze’ geen ‘normaal stopcontact’. Is natuurlijk heel stom om te denken. Ik bedoel zij zijn wel met 1 miljard mensen! Al dit soort gedachten spinnen een beetje door je hoofd en savonds gaan we naar HouHai om met een lekkere cocktail en tapas eens te bespreken wat we ervan vinden. Hou Hai is een barstraat om een meertje heen. Allemaal traditionele gebouwtjes, zelfs een starbucks met Chinese letters in een heel knus huisje aan het water. Terwijl jij daar zit en rondloopt lopen er Chinezen langs je heen zonder blik te geven of om te kijken. Lijkt net of je voor hun niet bestaat, of dat het ze gewoon niet boeit. Aan de andere kant beginnen er mensen aan je te trekken. Look’a’look look’a’look’ laser…. look’a’look ladybar ladybar. Massagie. Ja uhhh niet dus. Opbokken. Het is heel vervelend hoe ze aan je staan te trekken maar ook best zielig als jij daar een beetje zit te eten en te genieten. Hou Hai is wel heel erg gezellig. Overal zijn life bandjes en lounge barretjes.

Dan gaan de dagen in een keer snel. Je bent zwaar aan het rushen en je af en toe wil ik best wel eens weten hoe ik meer kan genieten op het moment zelf. Een goed idee lijkt een riksja ritje te zijn. Dan rij je rustig door de knusse wijkjes heen. Zie je nog eens wat en bovendien als een taxi vaak maar 10 Yuan (1 Euro) kost zal een riskja vast wel stukken goedkoper zijn. Het ding valt van ellende uit elkaar maar de man moet en zal ons met z’n drieen op z’n 2persoonsriksja om het grote plein heen rijden. Ik blijft me schuldig voelen, en denk dan betaal ik gewoon het dubbele, iedereen blij, ik van me schuldgevoel af. Totdat de man ons na 10 minuutjes een steegje in rijd, afzet en met zn vriendje om 30 euro de neus gaat vragen.
Uhhmmm ho even, 90 euro?! Je bent niet wijs.
Hij begint te schreeuwen en aan onze armen te trekken. Hij laat nog een prijskaartje zien. Afdingen werkt overal in China maar in een afgelegen steegje niet. Tuurlijk wij hadden vantevoren moeten vragen hoeveel het koste maar dit schiet me echt in het verkeerde keelgat.
Stel nou dat een oude vrouw, of een onschuldig meisje in deze situatie zou staan, dan is ze 90 euro lichter. We vinden dat we de plicht hebben om niet te betalen! Kom maar met je kleine Chinese lichaam van je. We betalen niet! De man had ons teslotte al 10 euro losgeweekt, maar het gaat niet om het geld. Ik hoor sommige mensen denken, het is niet slim want misschien trekt zo iemand een mes maarja, we lossen het goed op. Lopen snel naar de grote straat en de Chinees denkt wel 3x na voordat die uithaalt.

De laatse dag gaan we naar de Chinese muur. Voor de liefhebber 7800km lang. Een afscheiding om china te beschermen tegen barbaren en Mongolen. Op iedere toren een wachter en via rooksignalen en vuur kon er snel een bericht van toren naar toren worden verspreid. We maken een bustocht van 2uur heen en terug. Er stapt een Nederlands stelletje in, die herken je meteen. Daar trekken we de dag een beetje mee door, want je tripje bestaat ook uit het bezoeken van een Jade-juwelier fabriek, een zijde spinnerij en theehuis. Wel echt Chinees allemaal. En ik moet zeggen het was nog best leuk. Vooral het theehuisje. Chinese thee is vet lekker, Jasmijn, fruit, ginseng thee etc. Daarbij worden ook wat rituelen van het thee drinken uitgelegd. Alles natuurlijk met de bedoeling om je verplicht te voelen om dingen te kopen. De hele trip kost maar 18 euro, en dan wordt je entree + gids ook betaalt. Dat is wel erg fijn aan China. En oja, we hebben ook de ming tombes gezien…

We praten nog even met onze gids over ons nieuw gekochte Mao boekje. Iedereen moest dit rode boekje uit z’n hoofd leren. Je mocht niet weglopen van de politie als je de inhoud niet wist. Deze tijd is natuurlijk voorbij en als je ziet wat er allemaal voor ‘simpele’ gedachten er in dat boekje staan snap je best dat dat helemaal niet meer van deze tijd is. Het is goed dat China probeert te openen. We hebben een paar keer gevraagd wat jongeren van Mao vinden, en ze zeggen allemaal dat het een held is. Daarbij wordt China de nieuwe supa-powa… Zou het zo zijn dat ze een machtig land worden i.c.m. andere landen in de wereld of willen ze alleen voor eigen succes gaan? ik weet het nog niet…

Dan is het alweer tijd om te gaan. Het is ijzig koud en door de grote laag sneeuw staan alle Chinese namaak trabantjes vast op de snelweg. We missen dus onze vlucht. Maar gelukkig is deze ook nog eens vertraagd, dus kunnen we toch nog naar Seoul. We missen alleen zoals wel eens vaker de les. Maar de leraren vinden dat allemaal wel okeeej.

Marijn de broer van Pieter is naar Seoul gekomen. We meeten hem op Incheon Airport en gaan met United Airlines naar Tokyo Narita. Dan denk je dat je in de stad land maar Tokyo is letterlijk 100 bij 100km groot. Dus we moeten eerst 2 uur reizen voordat we in het ‘centrum’ zijn. We hebben geen hostel maar het schijnt dat als Japanezen over hebben moeten werken of dronken zijn ze naar een capsule hotel gaan. In de nacht is het immers niet meer mogelijk om terug te reizen binnen Tokyo.

Probleem 1 waar moeten we zitten?!
Probleem 2 de Yen, de wisselkoers is zo kut en het prijsniveau in Japan is 2x zo hoog als in Nederland.

Een simpel taxiritje kost 40 euro en het goedkope hostel is ineens toch 30 euro per nacht. Japanners zijn veel rijker dan Nederlanders. Ik hoorde eengerucht dat ze ‘on average’ 400.000 dollar op hun spaarrekening hebben staan. Dat is belachelijk veel geld. Japanezen of Japanners sparen omdat ze na een gigantische econmosche groei rond 1992 een hele harde crisis hebben gehad. Japan is de 2e economie van de wereld en ze zijn aan hun geld gekomen door Sony, Mitshubishi, Nikon, Fujifilm en nog veel meer. Ook dit zijn grote familiebedrijven die in meerdere sectoren zitten. Zogenaamde Zaibatsu’s. Je kan echt zien dat Tokyo-ers rijker zijn dan andere mensen. Ze rijden op hyper moderne citybikes, nieuwe tijdritfietsen die als stadfiets worden gebruikt en opvouwracefietsen… dit is maar een voorbeeld dat ik zelf heel mooi vond om te zien.

Ik zeg bewust Tokyo-ers omdat Tokyo niet Japan is. Er wordt wel eens over New York gezegt dat New York geen Amerika is. En dat mensen daar alleen maar komen/kunnen komen als ze iets te bieden hebben. Ik denk dat Tokyo het zelfde is voor Azie.

Tokyo en Japan hebben altijd gesloten geleefd van Azie. Ze hadden een sterk leger, mensen konden niet weg omdat Japan een eiland is en zo is er een heel ander land ontwikkeld dan ergens anders in Azie. Omdat Japan zo geisoleerd is geweest zijn de gezichten totaal anders dan Koreanen of Chinezen, waarderen Japanezen harmonie en zijn ze arrogant omdat ze zwaar zelfvoorzienend zijn.

Toch heerst er een drang naar individualisme, iedereen moet in uniform naar school (weer dat harmonie verhaal) en daarom willen jongeren zich nu onderscheiden van elkaar. Je hebt verschillende soorten heeeeeeeelee rare mode in Japan.

Die mode is ontstaan door de manga boekjes (porno) die overal te krijgen is en op straat te zien is. Veel mensen, jongens meisjes jong en oud kleden zich als:

Final Fantasy Poppetje,
Onschuldig Schoolmeisje,
Gothic Lolita die niet dood wil,
California makeup bruin stijl,
Gewoon westers met Ugs en Bontkraag,
In Pak.

Waar in Korea iedereen met mij op de foto wil, wilde ik in Japan met iedereen op de foto. Ze zien er zooo raar uit. Typ maar eens in op google: harajuku girls. Dit is echt het gewone straatbeeld!

Over naar het afvinken. Marijn zijn grootste wens is om officier te zijn, heeft veel algemene kennis en wil dus doorpoten, AFVINKEN, dingen zien en zoveel mogelijk opnemen. Pieter is het daar niet altijd mee eens maar voorziet ons van de nodig grappen en we gaan er dus tegenaan.

In het kort, we gaan naar Akahariba. Het elektronica centrum (Tokyo heeft 23 verschillende centra). Daar zoeken hebben we ons nieuwe hostel aangezien Marijn niet in de capsule past. We lopen door de elektronica winkel en gebruiken de nieuwste snufjes. E.g. een kladblok waarop je kan schrijven dat direct naar je computer wordt gestransfered. ‘Savonds naar expat / westerners district ropongi. Het leuke is dat daar en in Seoul een rijk expat district ook vaak gepaard gaat met lady-bars en dus een beetje een shabby straatbeeld. We gaan op tijd terug om de taxi te vermijden.

De dag erna vroeg op om Thaiso te ontmoeten. Een homo die in Tokyo woont en Pieter zijn andere broer kent. Thaiso is een beetje stille jongen maar als hij een paar biertjes op heeft begint het te lopen. We zijn Sushi gaan eten, naar het drukste kruispunt ter wereld geweest en naar de onder Japanners nog steeds populaire Meiji Shrine tempel. Daar hebben we wat wensen achter elaten en een Japanse bruiloft gezien. ‘Savonds gaan we wat biertjes drinken in het met Neon doordrongen Shibuya en gaan we uit eten in een Japans ‘hokjes’ restaurant met Thaiso en een vriendin van hem.

Later pakken we de vol automatische trein naar Odaiba, om de skyline van Tokyo te zien. Als we over de Rainbow Bridge zijn komen we aan in op het artificial eiland in de Tokyo bay. Het is een soort paradise island met Musea, TV torens en het Museum van innovatie. Dat laatste is waar we heen gaan. Best vet moet ik zeggen. We spelen een beetje met dat elektronische hondje. Heel leuk want een leuk meisje behandelde dat beestje alsof het haar eigen hondje was. Kortom best gaaf al die elektronische hoogstandjes. We hadden maar 3 kwartier dus we gingen snel met de boot terug naar mainland en gaan ons voorbereiden op een stapavond.

Pieter en Marijn doen dit door zich om te kleden en ik ben aan de Asahi origineel graan bier gegaan. Ik moet zeggen dat hakte er aardig in. We zijn naar club Atom gegaan een club van 6 verdiepingen en daar schudden we wat met onze heupjes. Ik moet zeggen dat ik er niet veel meer van weet. Ik kreeg nog wel een fles seven-up over me heen omdat ik een meisje had geduwt, maar dat was ik niet. Dus ik kreeg er een excuses achteraan en de persoon in kwestie kreeg daar een biertje voor terug (maar niet in zijn mond).

Terug in het hostel stond daar 8 politiemannen ons op te wachten, maar gelukkig was het voor een Amerikaan die de taxi niet had betaald. Het was weer zo’n vervelende amerikaan die teveel had gedronken en toen hebben Kana en ik de politie even ingelicht dat de Amerikaan echt niet had betaald. Vet leuk 8 kleine Japanners tegen een Amerikaan! “Give me the number of the U.S. embassy, wat een lul, betaal je taxi charles”

Kana was onze lieve hostel vrouw/meisje. Ze heeft veel over Japan verteld, Japans voor ons gekookt en vaak als we snachts thuis kwamen zat ze nog wakker een kopje thee klaar te maken. Het was wel fijn om wat informatie over die vreemde gewoontes te horen van een normaal Japans meisje.

In het begin denk je dus echt dat je ‘lost in translation’ bent maar zodra je na 3 dagen eindelijk de metromap doorhebt voel ik me eigenlijk best thuis. Weet alleen niet of de chaos en grootheid van Tokyo wel zou trekken. Pieter en ik gaan naar Jogogi Park waar alle Harajukis, Elvis Preselys, Star Wars mannetjes en Finalfantasy poppetjes meeten. We brengen een stokbrood mee en besluiten maar eens aan te gaan schuiven bij die mafketels en te gaan vragen waarom ze carneval vieren.

We komen er al snel achter dat ze zich niet verkleden maar zich ook echt zo gedragen. Pieter wilde met een Elvis op de foto, hij vroeg het en Elvis zei heel cool, hmmrrm en nam een slokje van ze bier. Okeeeej. Het aanschuiven wilde niet echt lukken. Gelukkig zat er onder een Japanse Bonsai boom 2 leuke dames die hadden gestudeerd en goed engels praten. Even over die mafketels gepraat wat stokbrood gegeten en J-pop geluisterd en snel weer terug naar Marijn die nog even wat elektronische snufjes aan het bekijken was.

Het leuke van dit soort picnic fratsen is dat je de boel wat sneller gaat begrijpen. Veel mensen durven geen andere mensen aan te spreken maar het werkt vet goed en je komt vaak op de leukste plekken. Zo konden we met een paar Tokyoers mee naar een Cat-club waar we wat konden eten en drinken tussen de poesjes in een poezenhuisje. We hadden onze zinnen helaas al gezet op de nieuwe windows7 burger, een hamburger van burgerking met 7 plakken vlees. Echt niet te kanen dat ding. Ik ga echt nooit meer naar burgerking! Voor Windows is het een vet goeie promotie actie maar ik denk dat veel mensen nooit meer naar BK gaan na het vlees een echt geproeft te hebben.

Ik ben de rest van de avond misselijk, we lopen nog lang het anime-centrum en kijk en naar binnen bij een maid-bar. Een bar waar je gevoerd kan worden door Japanse schoonmaak meisjes. Helaas kunnen we dit niet doen want de Yen brand onze portemonee uit. Er zijn echt super veel van die gekke barren. We gaan naar bed om de volgende dag nog even naar de Senso-ji tempel en Japanse tuinen te kunnen gaan voordat we terugvliegen.

Voor het eerst zie ik een echt leuke tempel, in een origineel oud Japanse wijk. Die nog wel is blijven staan na de bombardementen. De tempel heeft een leuk tuintje, een grappig bidritueel waarbij je eerst moet bidden, dan een stokje moet trekken, met dat stokje zoek je je blaadje op. en die knoop je aan een muur. Dan steek je wat wierook op gooi je de as door je face en was je je handen af met Samurai strijders water uit een drakenfontein.
Er leuk want de briefjes die je trek sparen je niet. Ik had bijvoorbeeld good fortune, ik moet niet te snel teveel willen, opassen op me trip maar dan wordt ik heel rijk en behaal ik mijn doelen. Pieter trok gewoon ‘bad fortune’ en er stond echt zoiets van als je de goden niet gaat respecteren gaat er een naaste dood, je bent een lul. Vet grappig natuurlijk, Pieter vond alleen dat hij een fout in het proces had gemaakt en moest nog even een regular fortune trekken. Hahah.

Terug naar het vliegveld zien we nog wat Yakuza – Japanse maffia voorbij rijden in een gigantisch mooie Nissan Skyline met Super/Mario en manga print erop en dat was dan ongeveer wel het einde van ons tripje.

Pff 22min.


Hmm, ik zat dus vandaag in de metro en toen viel me iets op. Ik zat me een aantal flink lelijke Koreaanse vrouwen in de metro. Met lelijk bedoel ik, een grote kaak en jukbeenderen en dunne spleetogen. Het anti-schoonheidsideaal van een Koreaanse vrouw…

Ik ga nu een blogje schrijven uit het toppunt van mijn mannelijkheid. Van een relatie wordt je goed mannelijk kan ik je vertellen, algehele onthouding en het feit dat je door iedere willekeurige vrouw aanbeden wordt -omdat je dezelfde gezichtstructuur al iedere ander Europeaan/Amerikaan/Rus/Brad Pit hebt- zorgen ervoor dat je op het toppunt van je mannelijkheid komt.

En dat komt er nu even uit…

De meisjes in de metro waren allemaal lelijk maar keurig gekleed! Heel aantrekkelijk en verleidelijk maar zonder ook maar een stukje van hun lichaam te laten zien. Onder een kort rokje zit een panty en over een bloesje hangt een sjaal. Pure klasse. Ik heb nog niemand gezien (van de vrouwelijke kant) die eruit zag als een sloeber.

Daar kwam meteen de verbazing naar boven dat sommige mensen zich extreem onsmakelijk kleden. Als je ietwat dikkig bent is het niet echt verstandig om je in een roze panty te wurmen of een skinnyjeans. Dan begin je eruit te zien als een wandelende worst.

Het heeft zeker negatieve kanten, die mooiheidsdrang van de Koreaanse vouw. Voor een goede baan moet je op z’n minst aantrekkelijk zijn. Daarom is er in geen land ter wereld een hoger plastisch chirurgie percentage dan in Korea. 80% van de vrouwen heeft haar ogen laten vergroten, dat zie je ook direct op straat want Koreanen hebben van nature maar 1 ooglid. En dan zijn borstvergrotingen en kaak/neus chrirugie ook dagelijkse business in Gangnam en Apgujeon.

Ik vind het echt een versiering voor de straat dat bijna iedere vrouw op hoge hakken loopt en een korte rok draagt. Absoluut niet hoerig! en mocht het rokje toch net iets te kort zijn dan gaat de laptoptas er keurig achter als de trap wordt beklommen.

Seoul wordt de mode hoofdstad van Azie genoemd en ik zie best een vergelijking met Italie in Europa. Jongens op de Uni allemaal keurig in pak en iedereen met de haren goed in de plooi de metro in.

Toch is er hier wel een hele sterke vorm van conformisme. Waar je in Nederland Subgroepjes hebt met gothics, skaters blablabla is er hier maar 1 schoonheidsideaal. Dat heeft me de historie temaken. Gek doen past er niet bij en asociaal ook niet. Dat komt natuurlijk door de jaren oorlog die hier zijn geweest. Nu moet iedereen normaal en netjes doen.

Je merkt het al ik heb hier een tijdje overnagedacht, ik wilde alleen even de Koreaanse vrouw een hart onder de riem steken omdat ze altijd maar als lelijke spleetogen worden gezien. En daarbij even een klacht indienen over de fatsigheid waarmee sommige mensen zich kleden. Dus vanaf nu geen Crocs meer, en hup die hakjes aan. Want je kan best langer dan 20 minuten op hakken lopen.

Okee dat is niet helemaal eerlijk, ik had een keer bij een sexchange feest hakken van 2cm aan. En na een minuut of tien kon ik wel janken. Maar wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Niets mooier dan een mooie Nederlandse dame , Nu ga ik bier drinken en voetbal kijken.

koreanfashion

Sam ─ Saaier?

6 Dec
0

Ik denk het niet. Zeker veelzijdiger.

Quote van Prof. Dr. H. Moon:

” Je leert jezelf en je land pas kennen als je er uit bent geweest, ECHT uit bent geweest. Sommige mensen zijn tevreden met wat ze hebben de meer kritische en onrustigere mens heeft een buitenland ervaring nodig. Je weet pas echt wat je in de wereld voorstelt als je andere mensen hebt leren kennen ”

En daar ben ik het wel mee eens, het klinkt misschien een beetje clichee, maar denk je dat een Chinees weet dat zijn land de mensenrechten schend? Nee! Onze maat op de studie die Chinees is weet het wel!

Dus in principe hoeft het niet saaier te zijn. Maarja een wijnproever is wijnproever geworden omdat hij/zij wijn lekker vind. Alleen datzelfde eerste lekker wijntje is nu ineens niet zo lekker meer. Wil jij die wijnproever zijn?

En ondanks dat ik met exact hetzelfde gevoel als Hasse rondloop, moet ik ook zeker terug naar Voorschoten…

Travel Map

schedule1