2020-03-10 - Message to GoDaddy: I don't have access to the GoDaddy domain account email that HASSEPIETERSAM.NL is registered on since I deleted the original Gmail, I know I'm a dummy. So this message is verify that I do have access to the site itself (and the nameserver records which are hosted at Namecheap) in the hopes that you can give me access back to my domain. Thank you! -Pieter (with GoDaddy payment email paypal at levels.io)
Pieter « Hasse, Pieter & Sam's Avonturen in het Oosten

Gangnampicturefromtheoffice

Onze reis begon natuurlijk in Seoul en voor iedereen is volgens mij zijn eerste Aziatische grote stad het indrukwekkendst. Zoals mijn broer’s bescheiden reactie toen hij Seoul bezocht en het grootste business district van Korea, Gang-Nam zag en me vertelde dat het eigenlijk precies hetzelfde was als de meeste grote Aziatische steden en wat nou de fuss about was, zo begin ik nu ook de patronen tussen de grote steden te zien en in feite convergeert het allemaal gewoon naar elkaar toe in Azië.

Overal Starbucks, skyscrapers, wegen in de lucht, een goed snel metrosysteem en je bent er wel zo een beetje. Dus ja Seoul is nog steeds indrukwekkend maar ik begin het te relativeren. Logisch lijkt me.

Tokyo was net als Seoul alleen nog gestructureerder, groter en schoner. Hong Kong was net als Seoul alleen met meer mooie Britse huisjes maar ook een soortgelijke skyline. Shanghai en Shenzen zijn we niet geweest, maar als we de verhalen geloven is dat ook enigszins dezelfde grote stad sfeer.

Dislokale geografische convergentie

Volgens mij gebeurt er dus iets interessants. Het is niet meer de lokale geografie die op elkaar lijkt, e.g. segmenten als West Europa, Noord Afrika of Oost Azië. Het worden juist stukjes van landen (bijv. grote steden) die zoals alle andere grote steden worden van andere landen. Misschien convergeert het platteland ook wel door middel van wereldwijd beschikbare agriculturele technologie naar elkaar, dus ook dislokaal. En nature parks worden ook overal hetzelfde gerund. Oftewel, urban planning convergeert dislokaal.

Lekker ongestructureerd en subjectief weer dit verhaal, maar misschien heb ik een punt.

Zou het dan zo zijn dat dit de laatste decennia zijn dat we de restanten van de traditionele Aziatische culturen kunnen ervaren. Restanten in de zin van het moderne Seoul, dat ze nog lekker in tentjes op straat ‘s avonds Topogi (hete soort van pasta) eten met Soju erbij, nog bukken voor elkaar uit beleefheid, leeftijds hierarchie hebben waar iemand die ouders is altijd superieur is, bij de ouders thuis wonen en hun bejaarde ouders bij hun thuis verzorgen tot hun sterven.

Of in het geval van Tokyo, ze zwaar geavanceerde WCs hebben met automatische sproeiers in plaats van WC papier en alle huizen gecoat worden met wit plastic en alles schoon is. Dat is ook enigszins cultuur.

Wordt dat allemaal vervangen voor Westerse grootstedelijke normen? Of krijgen we een mix van Westerse en Aziatische gedragingen? Gaan Europeanen en Amerikanen op eens hun ouders in huis nemen als ze 80 zijn, Japanse WCs aannemen als standaard en gaan Aziaten elkaar respecteren op basis van hoe goed ze werken in plaats van hun leeftijd en met SUVs rijden?

Misschien is het afhankelijk wie de economische (en eventueel militaire) macht heeft. Daaruit vloeit vaak massa cultuur uit. Tenminste dat deed het met de Verenigde Staten. Mega multinationals in retail, catering en entertainment maakte de Amerikaanse cultuur de mega cultuur die verspreidde over de hele wereld in de 20ste eeuw. Als Azië (en dan voor Zuid Oost Azë) zoals voorspelt economisch gaat corrigeren (en rijker wordt zoals Korea en Japan al hebben gedaan), zouden zij dan de culturele mix van normen en gedragingen bepalen?

Ik ben er hoor!

Ik ben vanochtend rond 4 uur met Daisy uit Phuket vertrokken en naar Bangkok gevlogen. Toen hebben we op het vliegveld 7 uur lang gewacht op de volgende vlucht en toen werd Daisy tot onze grote schok….

GEWEIGERD!

Haar passpoort bleek nog maar 5 maanden tot uiterste houdbaarheidsdatum te hebben en het minimum is 6 maanden voor ongeveer alle landen. Aangezien we de (dure) tickets al geboekt hadden en ik tot nu toe al in Phuket vast zat vanwege Sam’s ziekte, moest ik kiezen voor mezelf en ben ik alleen het vliegtuig in gestapt. Daisy is vertrokken naar de ambassade maar dat wordt nog een verhaal met een staartje…

Opeens verandert alles een beetje voor me. Ik ben tot nu toe gewend om zonder enige zorg te reizen, immers alles los je toch wel samen op, of het nou met Sam, Hasse of Daisy is, het komt wel goed. Maar nu kom ik zonder dat ik voorbereid ben binnen een uur aan in Phnom Penh, Cambodia.

Ik land en natuurlijk gaat alles mis bij de douane. Ten eerste heb ik helemaal geen pasfoto, anders dan de 199 andere passagiers van het vliegtuig zie ik. Iedereen is voorbereid BEHALVE IK. Ten tweede, kom ik er achter dat de currency hier zo vertieft is dat alles maar in U.S. dollars wordt betaald, chille voorbereiding…NJET, want die heb ik natuurlijk niet. Ik moet een visum kopen van $30 en er staat 1 ATM die zegt dat ik insufficient funds heb. Ik ben officieel de lul. Ik sta in Cambodia en mijn rekening is leeg. Kutter dan dit kan niet. Mijn creditcard die ik heb was al geblokkeerd dus dat is ook nog maar een gouden versiering voor mijn portemonnee. Chill, geen geld, EWA ALLES!

Ik denk wat zouden Sam en Hasse doen op dit moment. Ze zouden zeggen, gast je moet hem gaan dood chillen. Zo gezged zo gedaan, ik ga hem zwaar dood chillen op een bankje en bewust ontkennen dat ik een probleem heb, zodat het zichzelf oplost, dat doet Jeroen ook altijd met zijn geldproblemen en volgens hem werkt dat wel. Het gaat perfect en ik chill hem zo hard dood dat de douane mensen denken dat ik niet meer leef en ze grijpen mijn passpoort uit mijn hand. De madame van de douane zegt kijkend naar mijn pre-metamorfosische 2006 pasfoto “IS THIS YOUR GIRLFRIEND”, ik antwoord dat ik haar hilyrisch vind en dat ze een carriere in stand up comedy niet zou misstaan. Ze begint een beetje te krijsen “WHERES YOUR VISA”, naja duidelijk toch die heeft niemand, en nee ik heb ook geen pasfoto, ze kijkt me aan en begint weer te schreeuwen dat ik alles verkeerd heb gedaan. Prima, daar was ik zelf ook al achter.

“ONE THOUSAND THAI BAHT”

Dat is het. Tot mijn grootste genoegen lost ze in een keer al mijn problemen op door mijn Thaise baht geld op te eisen. Prima, dat heb ik nog over. Ze doet het 1000 baht briefje in haar binnenzak, knipoogt naar me en loopt weg met mijn passpoort. Help. Ze komt terug met een passpoort met visum en verdomd ik heb de hele rij van 199 man gejumped. Ik ben koning in Cambodia door mijn chille afwezigheid van enige voorbereiding.

Edoch, ik heb nog steeds geen geld. Nu zijn zelfs mijn bahts op. Ik loop het vliegveld uit terwijl ik hem hard probeer dood te chillen. Nee, er is niets aan de hand. Je zit niet in een na-oorlogse post-genocidale dictatuur met een grote backpack op je rug.

De verwachte meneren met de motoren en brommers komen op me af en roepen of ik een rit wil. Ik doe met mijn gezicht een pin automaat na (incluis alle piepjes, mijn neus als drukknop en mijn tong als het dollar biljet). Zoals verwacht begrijpen ze precies wat ik bedoel. Dat wist ik natuurlijk al, mijn impressies hebben me al tientallen eerdere keren gered van Tokyo tot Macau. Ik zit op de meest vertiefte brommer ooit, in het ziekste verkeersysteem wat ik ooit gezien heb in de avondspits nota bene. Het is 7km naar de pinautomaten en de eerste 3 doen het niet eens. Meneer van de brommer wil het ook opgeven maar de vier keer is scheepsrecht en ik heb mijn dollars te pakken. Ik schreeuw het uit van geluk. Mijn U.S. dollars betekenen dat ik vanancht een bed en eten heb!

(Wordt vervolgd…)

N.B., Respect aan onze Hasse dat voor hem alleen reizen, roze koek is. Geen woord van stress vond ik in zijn Cambodia posts. Waar is de stress, Hasse?

Ik check in in het hostel en een jongeman van mijn leeftijd leidt mij naar mijn kamer.

Ik oefen mijn Cambodiaanse woordjes ‘aw kohn’ (bedankt) en ‘sou ‘s dei’ (hallo). Hij verteld me dat ik de eerste buitenlander ooit ben die in het Cambodiaans tegen hem praat. Ik sta versteld maar hij meent het echt.

Hij vraagt me waar ik vandaan kom en zoals normaal in Azië beginnen mensen dan niet over windmolens maar over mijn favoriete sport voetbal, NJET. Hij zegt dat zijn favoriete speler Bergkamp is en met al mijn voetbal concentratie zeg ik, ja maar die wordt toch wel een beetje oud nu he, hij vindt het ook wel.

Dan vraag ik hoe het met het Cambodiaanse voetbal staat (Sam zou watertanden van deze prachtige interculturele voetbal dialoog). Hij kijkt een beetje sipjes en zegt dat het niet heel goed gaat ermee. Ik zeg, haal Guus Hiddink hier, jullie zijn een underdog (ala een extreme underdog) en Guus heeft Rusland en Zuid Korea ook gefixt. Hij zegt dat kan toch niet duh! Ik zeg hoezo dan niet duh! Nou omdat er geen geld is, want geen sponsors. Ik zeg, regel Ankor Beer (het nationale biermerk) dan. Hij zegt, nee zelfs die hebben niet genoeg geld. Cambodia is namelijk heel arm verteld hij me. Wordt het dan beter? NEE, het wordt absoluut niet beter. Maar het toerisme dan? NEE, het wordt niet beter. Cambodia zit vast, iedereen is arm, het gaat nooit goed komen. Maar je moet toch hoop hebben? NEE, want het is toch valse hoop want iedereen in Cambodia denkt alleen aan zichzelf en niet het land. NEE, het wordt ECHT NIET beter.

Tja zeg…beetje negatief verhaaal, denk ik! Zijn Engels is te beperkt om mijn standaard betoog te houden over de niet te stoppen geopolitieke economsiche ontwikkeling in de Azië regio en dat Cambodia daar ook van zal profieteren en hard ook. Uberhaupt gelooft hij dat toch niet. Zijn pijnlichaam (lees Power of Now) en totaal gebrek aan positivisme of hoop voor de toekomst zet me aan het denken. Waarschijnlijk als je zoveel shit hebt gehad als nationaal collectief van mensen, geloof je niet meer zo in de toekomst. Als je ouders hun broers allemaal hebben verloren en je geen ooms of tantes meer over hebt want die zijn vermoord, en je hele land in ruines ligt, dan is positivisme moeilijk te vinden.

Okee dus lekker stabiel gaat alles nu. Ik rol door de hele stad door met mijn nieuwe vrienden de motormeneren. Voor een Amerikaans $1 biljet, rijden ze me overal door de stad heen ook al weten ze vaak zelf niet eens waar je heen moet maar dat vragen ze dan onderweg wel rijdend aan andere verkeersdeelnemers.

Zoals jullie weten ben ik eigenlijk hetzelfde als Hasse maar dan met een mainstream en kleurige regenboog vibe erom heen. Dus ik ben het eens met Hasse’s punt ik houd niet van dingen. Echter wil ik die dingen wel even snel gezien hebben om vervolgens in overweging te nemen als ik met de Cambodiaan praat.

Daarom ben ik vandaag vroeg opgestaan en de motor gepakt naar de Killing Fields of moordvelden. Dat was 7 kilometer ver buiten de stad en was een lekker ritje door de Shanty Towns en bijgevoegde stoffige woestijn. Ik zal niet in teveel cliché’s treden want de verhalen zijn bekend maar hier chillde de dictator Pol Pot hem dood met zijn 9000 politieke vijanden en stopte ze hier in massa graven. Alle schedels liggen open en bloot in een soort van opstapeltoren in de vorm van een tempel. Best wel eng en zielig als je de foto’s van de mensen ziet. Zoals vaak bij een revolutie waren het de prominente figuren die werden vermoord: politici, wetenschappers en popsterren.

Daarna ben ik naar de Tuol Sleng martelkamers gereden om het allemaal even af te maken. Daar werden veel van de gevangenen eerst 4 maanden gemarteld voordat ze op de moordvelden terecht kwamen. Ja ook niet echt leuk om te zien. Het zijn allemaal kamertjes met steeds een leeg bed erin zonder matras en dan blood vlekken op de tegels eronder. Ook weer vrij ziek.

Toen nog het National Museum en het Royal Palace gezien, tja dat is echt een DING, niet heel interessant. Ik begrijp ECHT niet waarom mensen nog steeds potten en pannen en botte metalen instrumenten willen zien uit 900 jaar voor Christus. Dat weten we nu toch wel dat die er zijn? Echt, waar moeten die lui dan in koken? Zwaar saai.

Ik denk dat ik morgen naar Siem Reap vertrek en dan de Angkor tempels even ga bekijken. Dan zit ik op een crossroads en moet ik bedenken of ik naar het commerciele Ho Chi Minh in Vietnam wil, het communistische Hanoi in Vietnam of het laid-back Vientiene in Laos. Ik wil uberhaupt proberen Myanmar/Burma in te komen, een van de laatste dictaturen van de wereld.

Prima. Vanochtend hebben Sam en ik de bus vanuit Bangkok naar Krabi gepakt. Waarom Krabi? Het is de havenstad die ons naar het paradijseiland Ko Lanta en Ko Phi Phi zal brengen. We hebben een opblaas kussen voor onze nek om te slapen, een Panda alarm klok om wakker te worden, onze iPods zijn opgeladen met stroom en muziek, we zijn er klaar voor!

Ik ga in de bus zitten naast Sam en chill hem meteen dood. Ik vraag hem voor de grap hoe lang deze bus zal duren. Vier uur toch of zo, Sam, hoopvol ben ik. Sam lacht me uit en zegt dat ik niet zo dom moet doen want natuurlijk is het niet vier uur maar twaalf uur. Ik chill hem niet meer dood. Twaalf uur? Het langste in de bus was toen de treinen uitvielen van Utrecht naar Amsterdam en dat duurde een half uurtje. Wat is dit? Waarom hebben we geen vliegtuig??

Zoals gewoonlijk is Sam gewend met dit soort dingen. Anders dan mij en Hasse, houdt Sam van dingen. Toen 15 jaar geleden ik achter mijn computer zat en Hasse in de wc aan het vallen was op middeleeuws kamp, toen zat Sam in de bus.

Hij is het persoon wat al tientallen keren de bus heeft gepakt op skivakantie, naar de Spaanse costa of de Biesbos. Sam is voorbereid. Sam heeft wat ik graag noem een busprogramma. Dat houdt in dat Sam een plan heeft voor in de bus.

Het begint al als ik ga slapen. “Pieter, je moet nog niet slapen want de bus rijdt nog niet”. –“Gast, laat me met rust”, “Nee, Pieter luister nou, als de chauffeur de motor aanzet word je weer wakker”. -“Gast, ik word tot nu toe alleen door jou busprogramma wakker, laat me met rust”. Het busprogramma vervolgt in busspelletjes die Sam met me wil spelen, over me heen kruipen en rondlopen om zijn beentjes strekken, mij elke tien minuten wakker maken zodat ik niet de ongerepte mooie Thaise natuur mis (een essentieel onderdeel van een goede busreis, meent Sam, de omgeving in je opnemen). Ik wens dat we de nachtbus hadden genomen.

Om het erger te maken zit er een vrouw naast ons. Ik heb nog geen heks gezien in mijn leven maar zij komt aardig in de buurt. Ja precies, een heks gemixt met een drugsverslaafde. Prima, ik houd van heksen. Echter heeft zij een ringtone. En niet zomaar een. Het is de ergste ringtone die je ooit hebt gehoord. Het is erger dan die klotekikker van Jamba. Het gaat ongeveer zo:

KrAaaaawAWAAAAAAAAAAAAAAhhhh (hard)

KRAAAAWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH (harder)

KRAAAAAAAAAAAAAHWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAh (nog harder)

Het klinkt letterlijk alsof iemand gemarteld is en dat is een understatement. Ze wordt ongeveer 6 keer gebeld en ik eis dat ze haar telefoon op stil stand zet. Natuurlijk begrijpt ze dat niet want drugsverslaafden weten niet hoe telefoons werken.

We komen aan in Krabi en tot mijn grote geluk is Sam’s busprogramma afgerond. Nou Bangkok was een troep maar dit is erger. Shanty Towns en nog meer armoede en veel ZAND.  We stappen uit en worden uiteraard het eerste de beste reisbureau in gebonjoured, hier worden we wat tickets aangesmeerd maar Sam trekt de opdringerige sfeer van de reisdame niet. Dus we lopen weer weg. Dit is overigens de beste manier om niet geript te worden; loop gewoon een minuutje ver als je uit een busstation, treinstation, vliegveld of haven komt, dan kom je vanzelf de eerlijke mensen tegen. Zo gezegd, zo gediggydaan. We panieken een beetje aangezien het zo’n troep hier is. We zien opeens een fata morgana, het is een Nederlandse vlag en er staat GEEN PANIEK op het bijbehorende gebouw. Ja, ja ja! Daar moet ik zijn. We rennen er naar toe en het blijkt geen hallucinatie te zijn.

We komen binnen en twee Nederlandse meneren groeten ons. Een meneer werkt er, en een is een sekstoerist (de eerste van deze blog). Hij is rond de 60, loopt mank met een stok, heeft op alles een negatief antwoord en het lijkt wel alsof consecquent alles in zijn leven verkeerd is gegaan. Hij zit hier in zijn “scharrelperiode” met de “Thaise meisjes”, het doet mijn tenen krommen om hem dit te horen zeggen.

De andere meneer werkt hier en boekt voor ons wat tickets voor de boot naar het paradijs eiland Ko Lanta en daarna het nog grotere paradijs Ko Phi Phi. Hij heeft een voorhoofd wat nog groter is dan mijnes (jawel, jawel), EN daarbovenop lijkt het wel alsof zijn ogen achterin zijn hoofd zitten. Verder is hij heel vriendelijk. Ik vraag hoe hij hier terecht is gekomen en hij vertelt me dat hij hier alleen op vakantie was, ook zoals ons hier bij het station uitstapte en hier binnenkwam lopen en toen de liefde van zijn leven zag. Een Thaise kleine moslima. En toen heeft hij alles verkocht in Nederland. Tja. Wat moet ik hier nou weer over zeggen. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te lachen dat het zo mooi en prachtig is maar ik kijk naar beneden en mijn tenen hebben inmiddels een gat in de stenen vloer gegraven.

We checken in bij het hotel en gaan een biertje in de stad drinken. Het is vrij doods maar enigszins gezellig. Je ziet dat deze plek alleen bestaat als tussenstop. Iedereen zit een beetje vast. Zoals gewoonlijk lopen Sam en ik weer ergens in waar we niet mogen wezen. Een karaoke feest van de lokale elite.

We komen het hoofd van het Centraal Bureau voor de Statistiek tegen van Krabi en de burgemeester. Ze vragen wat we doen op hun feest en we weten het zelf ook niet echt. We waren al compleet lam maar als je gratis whisky cola krijgt aan geboden is het onbeleefd om te weigeren. Ik vraag hoe het met Krabi gaat in terms of de statistische data, hij zegt positief, we zien groei. Prima. Ik vraag of hij het het meest hatelijke statistiekprogramma SPSS kent, wat we op de VU moesten leren, hij zegt dat hij dat programma ‘too difficult’ vindt. Vet, ik rock hem harder dan de Krabi CBS man. Ik chill hem dood!

Daarna willen we een Thaise massage maar we komen bij een iets intiemere tent uit. Een bar met Thaise hoeren. Uiteraard. Aangezien dit toch de laatste bar is die open is gaan we een biertje drinken. We gaan aan tafel bij een meneer en we gaan in gesprek. Het is Gaston, hij is groot en dik, heeft een extreem lage stem en daarboven op is een Belg. Tja, je kan niet alles mee hebben. Hij heeft vanavond 5 meisjes gekocht voor de nacht. We doen alsof het allemaal normaal voor ons is en stellen niet te kritische vragen. In ruil voor onze acceptatie drinken we de rest van de nacht gratis en zitten we uiteindelijk in een oester restaurant. We krijgen gratis oesters en eten ons buikje rond. Door Gaston en de vijf meisjes worden we afgezet bij ons hotel. Gaston vindt ons zo aardig dat hij ons wel een meisje gunt dus hij stelt voor dat Carina mee met ons gaat voor 2500 baht.

Wij bedanken vriendelijk en vallen diep in slaap.

Komtie dan he. Internet is KUT in Zuid Oost Azie. Klaar. Het is ziekelijk traag, de internet cafe’s staan vol met PCs uit 1995 en het is niet te doen zo. Ik zit nu op een 468 PC met zo’n mega lelijk grijs CRT stralings kanon beeldscherm in mijn gezicht.

Jezus mijn laptop in Seoul laten was wel het slechtste idee ooit.

In ieder geval, ik heb echt top videos en foto’s van Hong Kong, Macau, Bangkok, Ko Lanta, Phnom Penh. Maar ja, die zijn allemaal 200 tot 800 MB dus dat gaat lekkker niet over deze shit verbinding. Ik ga het in Ho Chi Minh nog proberen maar anders moeten jullie het maar pas eind januari zien helaas.

Incompetente bokke verbindingen aaaaaaaaarghhh.

Echt als ik een ding zou aanwijzen voor economische ontwikkeling dan is het wel breedband verbindingen. Ja, nog belangrijker dan schoon drink water uit de kraan of ondoorbroken electriciteit of wegen. Internet is veel belangrijker. Worden mensen slim van enzo.

Phnom Penh was geweldig en de Pol Pot sights indrukwekkend maar ik moet toch echt door. Als je alleen reist blijf je vaak vast zitten omdat je het wel okee hebt, het is allemaal wel goed, maar je vergeet dat elke nieuwe plek meestal nog leuker, beter, interessanter is dan de vorige.

Franse sfeer

Dus ik ga ‘s ochtends op weg naar Siem Reap. Ik kom aan in de middag en check in bij mijn hostel. Siem Reap ziet er verbazingwekkend anders uit dan Phnom Penh. De Franse invloed is veel duidelijker. Er loopt een soort van Franse rivier door het centrum met Franse bankjes en een Franse promenade er om heen met klassieke Franse lantaarnpalen. Heel leuk. Het hostel waar ik in verblijf heeft ook een soort van Frans koloniale tropsische koffie importeur (ratan stoel) sfeer.

Resorts

Siem Reap is duidelijk ook het toeristische hart van Cambodia. Uiteraard alleen vanwege de Angkor tempels die er in en omheen liggen. Er zijn gigantische resorts gebouwd door Koreanen, Chinezen en Westerse bedrijven. De resorts trekken de omgeving met zich mee. Alles om de resorts heen is opeens goed. De wegen zijn strak en mooi gelegd met perfecte stoepen en aangelegde boompjes. Hoever de regering hier iets mee te maken heeft lijkt me duidelijk, niet veel.

Angkors

Net als Hasse haat ik dingen, maar de Angkor tempels zijn toch echt wel heel speciaal. Ik kan overigens geen Buddhistische tempel meer zien maar dit is meer een oud paleis rijk te noemen dan een tempel. Het ziet er gewoon nergens uit als een tempel. Dit komt ook omdat het oorsponkelijk voor de Indische goden was gebouwd en niet de Buddha. Het is echt geweldig om te zien en dat is moeilijk om uit mijn mond te horen want ik vind deze dingen altijd verschrikkelijk saai. Er hangt gewoon een speciale sfeer daar. Het is allemaal gigantisch en je ziet dat er geleefd is eeuwen geleden. Het was deel van een rijk/stad wat mogelijk de eerste miljoenenstad was. Van het jaar 1000 tot 1500. Dat is toch vet. De eerste metropool. Nog groter dan het Maya rijk. Ja tof.

Phnom Penh was geweldig en de Pol Pot sights indrukwekkend maar ik moet toch echt door. Als je alleen reist blijf je vaak vast zitten omdat je het wel okee hebt, het is allemaal wel goed, maar je vergeet dat elke nieuwe plek meestal nog leuker, beter, interessanter is dan de vorige.

Dus ik ga ‘s ochtends op weg naar Siem Reap. Ik kom aan in de middag en check in bij mijn hostel. Siem Reap ziet er verbazingwekkend anders uit dan Phnom Penh. De Franse invloed is veel duidelijker. Er loopt een soort van Franse rivier door het centrum met Franse bankjes en een Franse promenade er om heen met klassieke Franse lantaarnpalen. Heel leuk. Het hostel waar ik in verblijf heeft ook een soort van Frans koloniale tropsische koffie importeur (ratan stoel) sfeer.

Siem Reap is duidelijk ook het toeristische hart van Cambodia. Uiteraard alleen vanwege de Angkor tempels die er in en omheen liggen. Er zijn gigantische resorts gebouwd door Koreanen, Chinezen en Westerse bedrijven. De resorts trekken de omgeving met zich mee. Alles om de resorts heen is opeens goed. De wegen zijn strak en mooi gelegd met perfecte stoepen en aangelegde boompjes. Hoever de regering hier iets mee te maken heeft lijkt me duidelijk, niet veel.

Net als Hasse haat ik dingen, maar de Angkor tempels zijn toch echt wel heel speciaal. Ik kan overigens geen Buddhistische tempel meer zien maar dit is meer een oud paleis rijk te noemen dan een tempel. Het ziet er gewoon nergens uit als een tempel. Dit komt ook omdat het oorsponkelijk voor de Indische goden was gebouwd en niet de Buddha. Het is echt geweldig om te zien en dat is moeilijk om uit mijn mond te horen want ik vind deze dingen altijd verschrikkelijk saai. Er hangt gewoon een speciale sfeer daar. Het is allemaal gigantisch en je ziet dat er geleefd is eeuwen geleden. Het was deel van een rijk/stad wat mogelijk de eerste miljoenenstad was. Van het jaar 1000 tot 1500. Dat is toch vet. De eerste metropool. Nog groter dan het Maya rijk. Ja tof.

Armoede in Cambodia is sterk aanwezig. Overal rond de tempels zijn bedelende kindjes die je fluiten en armbandjes willen verkopen. Ze zijn superlief. In de stad zie je kinderen met gigantische waterhoofden en uitpuilende ogen zonder armen. Heel extreem en bedroevend.

De regering is volgens mij een grote lame duck. Er waren tot 1997 nog revoluties aan de gang en de dicttor Pol Pot was nog levend en beinvloedde politieke facties nog steeds (!!!). Dus pas in de laatste 10 jaar is het relatief stabiel in Cambodia. Als je de kranten leest gaat het allemaal nergens over. De president praat niet over de zaken die er toe doen: economische ontwikkeling, een sociaal stelsel, manieren om corruptie tegen te gaan. Het lijkt wel alsof de regering blind is voor het potentieel. Misschien de mensen zelfs. Ze zijn deel van Zuid Oost Azie en kunnen een gigantische handelspartner worden met de Newly Industrialized Countries (NICs) Thailand, Malaysia en ook het booming Vietnam (geen NIC). Maar wat doen ze? De regering zeurt over grensconflicten. Ja. Het enige waar hij over praat zijn grensconflicten met Thailand en Vietnam. Thailand en Vietnam willen meer stukken land en Cambodia ook. Soldaten schieten soms een beetje op elkaar en dat creeert weer conflicten.

Ik begrijp best dat ze het niet goed trekken dat ze tussen twee grote dominante machten hebben gezeten altijd maar het wordt tijd dat Cambodia een beetje volwassen gaat doen, anders komen ze nergens. Ze hebben last van hun grote geschiedenis (ze waren vroeger het gigantische Khmer rijk wat heel Zuid Oost Azie overstrekte) net als bijvoorbeeld de Britten hebben. Britten denken dat ze nog steeds The Great British Empire zijn maar dat zijn ze niet meer. Ze zijn gewoon een EU landje. Net als Frankrijk en Duitsland. Je bent deel van een wereldeconomie nu en doe niet zo arrogant. Cambodia heeft hetzelfde dus. Je bent niet meer groot. Get over it!

Verder hebben de Cambodianen een oneindig negatieve hoop over de toekomst van hun land. Je kan het ze niet kwalijk nemen na alle pijn die ze hebben moet doormaken. Maar toch, focus op de toekomst. Kijk naar voren met optimisme anders wordt het nooit iets. Pak je kansen en al dat.

Armoede in Cambodia is sterk aanwezig. Overal rond de tempels zijn bedelende kindjes die je fluiten en armbandjes willen verkopen. Ze zijn superlief. In de stad zie je kinderen met gigantische waterhoofden en uitpuilende ogen zonder armen. Heel extreem en bedroevend.

Waarom is dit? Nou uiteraard is er de backlash van de oorlog en politieke onstabliteit in het land in de laatste decennia. Er waren tot 1997 nog revoluties aan de gang en de dictator Pol Pot was nog levend en beinvloedde politieke facties nog steeds (!!!). Dus pas in de laatste 10 jaar is het relatief stabiel in Cambodia. Maar wordt het niet tijd dat het een beetje oplost? Nee, want je hebt de Cambodiaanse regering die je in overweging moet nemen en de overheersende corruptie in alle delen van het land.

Corruptie

Waarom moest ik een douane beambte omkopen om mijn visum te krijgen en hoezo is het gemiddelde loon per maand voor een generaal $20 en rijdt hij in een $60,000 geblindeerde SUV rond zonder nummerbord (en ja je ziet ze overal in Phnom Penh)? Waarom zijn er nog steeds hitman in Cambodia en vermoordt iedereen elkaar. Waarom is de vice premier ook schuldig aan een tiental politieke moorden? En hoezo betaalt niet met de Cambodiaanse currency eigenlijk? Nou, ze ranken 158/180 op de Corruption Perception Index dat betekent dat ze dus #22 staan in meest corrupte landen. Dus het is een gigantisch corrupte zooi. De politie ook trouwens, die is ook om te kopen met een paar dollars voor van alles en doet weinig tot niets aan de criminaliteit.

Dus hoezo staan die mooie resorts er dan wel door foreign investors als het zo corrupt en onveilig is? Nou, bij die resorts staan ook nog eens 30 private beveiligingsmensen. En die resorts hebben ook de hele boel omgekocht om daar te mogen bouwen. Dat Westerse investeerders nog het ethische belang hebben om de zaken (meestal) zuiver te doen, daar maakt het de Chinees of Korean minder uit. Daarom zitten de laatste twee ook diep in Afrika geinvesteerd.

Als je de kranten leest gaat het ook allemaal nergens over. De president praat niet over de zaken die er toe doen: economische ontwikkeling, een sociaal stelsel, manieren om de corruptie tegen te gaan, daar wordt allemaal niet over gesproken. Maar waar praat de president dan over? Hij zeurt over grensconflicten. Ja. Het enige waar hij over praat zijn grensconflicten met Thailand en Vietnam. Thailand en Vietnam willen meer stukken land en Cambodia ook. Soldaten schieten soms een beetje op elkaar en dat creeert weer conflicten.

Het lijkt wel alsof de regering blind is voor het potentieel van hun land. Misschien de mensen zelfs. Ze zijn deel van Zuid Oost Azie en kunnen een gigantische handelspartner worden met de Newly Industrialized Countries (NICs) Thailand, Malaysia en ook het booming Vietnam (geen NIC).

Ik begrijp best dat ze het niet goed trekken dat ze tussen twee grote dominante machten hebben gezeten altijd maar het wordt tijd dat Cambodia een beetje volwassen gaat doen, anders komen ze nergens. Ze hebben last van hun grote geschiedenis (ze waren vroeger het gigantische Khmer rijk wat heel Zuid Oost Azie overstrekte) net als bijvoorbeeld de Britten hebben. Britten denken dat ze nog steeds The Great British Empire zijn maar dat zijn ze niet meer. Ze zijn gewoon een EU landje. Net als Frankrijk en Duitsland. Je bent deel van een wereldeconomie nu en doe niet zo arrogant. Cambodia heeft hetzelfde dus. Je bent niet meer groot. Get over it!

Misschien had mijn Cambodiaanse vriend die ik ontmoette (lees mijn eerdere blogs) gelijk. Zoveel mensen zijn te egoistisch, ongefocust en corrupt om aan de collectieve ontwikkeling van hun land te denken of te werken.

Op deze manier gaat het hem voor Cambodia echt niet worden in de Azie boom. Dom, dom, dom…

En we gaan verder. Ik sta om 5 uur ‘s ochtends op en pak de bus van 6 uur naar Ho Chi Minh (Saigon), Vietnam. Het wordt een militaire operatie want mijn guesthouse in Phnom Penh hebben mijn Vietnamese visum aangevraagd en ik moet deze hebben met mijn passport erbij voordat ik Vietnam in ga. De bus is scheduled om 20 minuten te stoppen in Phnom Penh maar ik verwacht dat dat mis gaat. We zullen zien.

Rond 8 uur maakt de bus een tussenstop in de woestijn, waar een paar eettentjes staan. Het is allemaal een grote troep zoals gewoonlijk in Cambodia. Ik ga niet eten want ik heb een andere missie. Ik moet een telefoon te pakken krijgen hier in de woestijn om het guesthouse te bellen. Het is immers Zuid Oost Azie en niets gaat hier op tijd. Ik heb ze al 3 keer gebeld dat ik er aan kom maar ik weet gewoon dat het mis gaat. Ik loop het dorpje in en ze zijn zo arm dat niemand een telefoon heeft, tot een paar mensen opeens naar binnen rennen en de volksoudste en waarschijnlijk de rijkste meneer te voorschijn halen. Ik koop hem om voor 2 dollar om te bellen. Hij staat bijna te juichen en weet niet wat hem overkomt. 2 dollar om te bellen? Let op dat het maandsalaris van een dorpboer zo’n 5 dollar is en je begrijpt waarom. Ik bel het guesthouse en zeg dat ik ROND 12.30 in Phnom Penh ben.

Ik kom aan en uiteraard is er niemand te vinden. Ik moet inchecken bij het buskantoor met mijn passport zodat ze mijn visum checken maar uiteraard heb ik geen passport. De mevrouw zegt dat de bus over 2 minuten vertrekt en dat dit de laatste bus is voor vandaag. Ik bel het guesthouse en vraag waar ze zijn en ze reageren verbaasd ‘Oh inderdaad ja. Ja ik laat nu iemand naar je toe rijden’. Drie minuten later zet de chauffeur de motor aan en de bus begint te rijden, ik sta nog buiten. Opeens vliegt een motorfiets langs me en ik heb mijn passport met visum en laat de bus stoppen en spring erin. Pff…

Bij de douane wordt natuurlijk alleen ik er uit gepikt uit 60 man en wordt van mij een foto gemaakt. Volgens mij gelooft niemand meer dat ik het ben op mijn passport foto omdat hij dus uit mijn pre-metamorfosische lange haren jaren is. Vooral een Aziaat begrijpt het natuurlijk echt niet meer dan. De meneer aan de grens heeft een mooie rode ster op zijn groene uniform wat uiteraard de Socialistische Republiek van Vietnam vertegenwoordigt.

Ik kom uiteindelijk succesvol aan in Saigon/Ho Chi Minh om 19.30.

Ik zal mijn voetbalvriend Sam morgenavond ontmoeten als hij Ho Chi Minh binnen zal rijden.

Saigon is geweldig. Het verkeer is letterlijk NOG drukker dan Phnom Penh en zit vol met motorfietsen. Even opgezocht en er zijn zo’n 3 miljoen motorfietsen op 200,000 auto’s. Lekkere luchtkwaliteit krijg je dan ook cadeau.

Ik kom in de verre avond aan in Khao San Road (de backpacker heaven in Bangkok) van Vietnam. Het is District 1. Het meest centrale puntje van Saigon. Het is lekker druk, toeristisch en de motormeneren hier in de buurt spreken allemaal goed conversationeel Engels, anders dan de Cambodiaanse paar woordjes. Dus dat is handig.

Ik haal een pizza en ga naar bed want het is al bijna middernacht en ik ben doodmoe!

De volgende dag

Ik word wakker maar heb een probleem. Ik weet niet hoe laat het is. Mijn kamer heeft geen ramen dus het is pikkedonker. Ik hoor ook niets. Ik pak mijn camera en die zegt dat het 3 uur ‘s middags is. Heb ik 15 uur geslapen? Het blijkt dat mijn camera de tijd zelf weer Nederlands heeft gezet. Het is gewoon 7 uur. Na wat onbijten ga ik de stad in.

Ik regel een motormeneer en hij wordt mijn Vietnamese motorvriend voor vandaag. Hij vertelt me onderweg naar het Reunifcation Palace over hoe hij hier terecht kwam, zijn kinderen en als ik vertel dat ik net uit Cambodia komt, schrikt hij een beetje. Hij vertelt dat hij een soldaat was in het Vietnamese leger voordat hij een motormeneer werd. Hij heeft de Khmer Rouge (van Pol Pot) verdreven in Cambodia. Ik vraag of hij echt heeft gevochten en hij antwoord koud dat hij die drie of vier Khmer vermoord heeft. Maar dat was uit zelf verdediging “they shoot, you shoot!”. Goed verhaal voor op feesten en partijen zou Hasse zeggen.

Het paleis

Ik kom aan bij het Reunification Palace, het paleis van de Saigon regering van Zuid Vietnam die met de Amerikanen tegen de Socialisten vochten. Het is natuurlijk een beetje een toeristische attractie nu maar hier reden de tanks van het Socialistische/Communistische leger binnen en hier eindigde het grootste deel van de Vietnam oorlog. Het is allemaal wel interessant.

Daarna bezoek ik het War Remnants Museum, de subtitel is werkelijk geweldig, “Het Museum van de Oorlogsmisdaden van de Verenigde Staten” . Het schept al een goed voorgevoel. Voor het museum staan uitgestalde tanks en vliegtuigen van het Amerikaanse leger en binnen is een hele tentoonstelling over de aftermath van Agent Orange, de dioxine troep die de V.S. over Vietnam strooide voor 10 jaar.  Veel foto’s van gemuteerde geboren baby’s. Wel zielig. De selectie is allemaal een beetje eenzijdig en anti-Amerikaans maar de informatie klopt verder wel. Ik denk aan dat we in de geschiedenis zelden de misdaden van de partij die de oorlog wint bespreken. Zie Duitsland en Engeland/VS/Frankrijk.

Ik denk aan hoe Amerika heeft verloren maar ik moet een beetje lachen als in het paleis de enige frisdrank Coca-Cola blijkt en ik deze betaal met mijn US dollar biljet. De oorlog winnen van de imperialist is ook vrij relatief zie ik.

Aziatische etno-concentratie is hoog

Wat me opvalt in Saigon is dat de mensen hier zo ontzettend veel rijker zijn dan de Khmer (Cambodianen). Ik zie letterlijk geen bedelaars hier of misvormde babies op straat. Verder is anders dan in Cambodia hier geen enkel weg meer van zand, alles is asfalt en alles is lekker geavanceerd ook. Verder valt me op dat Khmer en Thai er uit zien als Indiers en de Vietnamezen er meer uitzien als Chinezen. Dat komt omdat tussen Cambodia en Vietnam de scheidingslijn ligt tussen het grote Indo rijk en China rijk. Al heel lang. Ook weer iets geleerd vandaag.

Grappig dat me nu pas opvalt dat we in Europa relatief allemaal veel meer op elkaar lijken dan in Azie. Elke Europeaan die niet in Azie is geweest zal dit feit 100% tegenspreken maar het is gewoon zo. Aziatische landen zijn meer etno-geconcentreerd dan Europese landen. Dat er veel eiland-landen zijn helpt natuurlijk mee aan dit feit. Als je een Italiaan zijn mooie kleren, schoenen en make up afpakt kan hij net een Nederlander zijn. West Europa is gewoon lekker gemixt. Goede migratie en zo.

Communisme is uitgevochten in Azie en niet Europa

Hoe grote impact het communisme heeft gehad zit ook al een paar dagen in mijn hoofd. Uiteraard zijn het allemaal vrij logische gedachtes en ja je hebt het in bij geschiedenis-les misschien wel gehad maar hier zie je dat het consequent de mensen van nu heeft beinvloed. Korea, Japan en heel Zuid Oost Azie. De hele koude oorlog heeft niet tussen Amerika en Rusland (tussen is dan dus Europa) plaats gevonden, maar juist in heel Azie. Waarom eigenlijk niet of nauwelijks in Europa? Ik heb geen idee.

Zou Karl Marx enig idee hebben gehad toen hij zijn manifest voor het Communisme schreef in de 19e eeuw hoe het de levens van mensen in de eeuw die er op volgde totaal zou veranderen? Nee. En ja inderdaad, die zin was echt zwaar cliché. Ik voel de ongewassen dreadlocks al bijna op mijn hoofdhuid groeien en ik ben al verdacht met mijn backpack, dus daarom stop ik deze post hierbij en teken ik met

HOERRUUUUUUUUUUHHHHH

ZUIPPEEEEEEEEUUUUH

HOERUUUUUHHHHHHHH

GEEEEEEEEEEEELD

– Pieter met een grote P.