2020-03-10 - Message to GoDaddy: I don't have access to the GoDaddy domain account email that HASSEPIETERSAM.NL is registered on since I deleted the original Gmail, I know I'm a dummy. So this message is verify that I do have access to the site itself (and the nameserver records which are hosted at Namecheap) in the hopes that you can give me access back to my domain. Thank you! -Pieter (with GoDaddy payment email paypal at levels.io)
Pieter « Hasse, Pieter & Sam's Avonturen in het Oosten

17-08-2009 – Amsterdam
Het is zover! Na maanden plannen, zwaar studeren om verplichte tentamens te halen om mijn propedeuse af te ronden mag ik dan toch eindelijk weg uit dit land en richting het land van de morgen kalmte (land of the morning calm).

Nerveus ben ik niet zo zeer, meer ontzettend nieuwsgierig. Nieuwsgierig hoe het land zal zijn, de mensen en uberhaupt hoe het zal zijn om met Sam en Hasse zo een vijf maanden samen te leven.

iceIk heb mijn kamer in Amsterdam deze week leeggeruimd en overgedragen aan mijn studiegenoot Reyn die er de komende maandjes met mijn huisgenoot Timo op zal passen. Met mijn grote rode koffer ga ik op naar Nijmegen langs mijn ouders. Ik slaap een nachtje bij hun en vervolgens vertrek ik naar Arnhem. Sam en Hasse vertrekken vanuit Amsterdam met de ICE richting Frankfurt Airport. In Arnhem sta ik met mijn koffer op hun te wachten.

Ik stap in en de trein gaat rijden en accelereert  naar 340 km/u. We zijn doodmoe en willen eigenlijk allemaal heel graag slapen, maar na een paar minuten liggen we al ons kapot te lachen over onzin. Waarschijnlijk is het de slaapdronkenheid.

Sam kende ik al omdat hij in het 2e jaar in mijn klas kwam. Niet ontzettend goed maar hij lijkt me wel een aardige gast. Hij is spraakzaam en gezellig. Hasse heb ik letterlijk ontmoet voor het International Office (het kantoor van de VU voor internationale exchanges). Zijn exchange naar Zuid Afrika ging niet door en hij had een alternatief nodig. Hij hoorde dat Zuid-Korea vrij was en zodoende. Hij lijkt even enthousiast en misschien wel nog enthousiaster over het vooruitzicht Korea, als over Zuid-Afrika.

17-08-2009 – Frankfurt Airport
IMG_0719IMG_0725Aangekomen op het vliegveld, checken we snel in. Het vooruitzicht dat we gaan overstappen op Dubai na onze eerste vlucht is spannend maar brengt ons ook enige zorgen. De verhalen over de strenge drugs controles en harde straffen op zelfs soft-erotische magazines meenemen doet Sam besluiten om toch nog even die Playboy weg te geven aan een doaune-meneer van het vliegveld. De douane-meneer lijkt de dag van zijn leven te hebben en vertrekt met de naakte Miss Nederland onder zijn arm bijna rennend naar zijn kamertje…

18-08-2009 – Dubai Airport
De vlucht naar Dubai gaat met Emirates. Het is echt belachelijk. Vooral voor iemand die de laatste jaren slechts met Ryanair en Easyjet vliegt. Opeens zitten we in een rij van 12 stoelen breed, hebben we een totaal entertainment systeem met digitale televisie, films, documentaires, games en als topje van de ijsberg een camera voor op het vliegtuig om te zien waar je vliegt. Tja, voor een arme student is dat wat!

IMG_0732IMG_0768Het eten is net zo belachelijk. We krijgen oneindig veel gangen. En hoe langer we vliegen, hoe geflipter het wordt. Aangezien het eten wordt aangepast aan de tijdzones waarin we vliegen, krijgen we eerst avond eten, vervolgens ontbijt en dan lunch, maar in een tijdbestek van een vlucht.

De reis naar Dubai duurt zo een 8 uur en ik begin te begrijpen waarom alles zo comfortabel is gemaakt. Zo een lange reis breekt je al snel op.

IMG_0759Dubai Airport is gaaf. De wereldpopulatie verdeling wordt me wat duidelijker in de mainport tussen Europa en Azie. Heel die airport zit vol met Indiers en Chinezen. Ook zien we wat olie sheikhs, of zo zien ze er uit. Nou allemaal leuk die stereotypes. Hebben we dat ook weer gehad. Het is ’s nacht sen we eten wat in de grote hal van Dubai Airport en herhaaldelijk voelt het alsof we in een ruimteschip zitten. Sam en Hasse voelen hetzelfde. Dat deze collectieve gedachte opspringt op dit moment geeft aan dat we zwaar zitten te trippen van al dat vliegen. Beter dat we snel in Seoul aankomen.

Onze tweede vlucht naar Seoul is ongeveer hetzelfde. Weer lekker eten en een beetje slapen.

19-08-2009 – Seoul Incheon airport
We zijn geland op Seoul Incheon airport, de mainport van Seoul (al ligt die er zo ver naast als Rotterdam-Amsterdam). Ondertussen snap ik echt helemaal niets meer van de tijdzones, maar het ziet er buiten uit alsof het ’s middags is. We gaan wat drinken op het vliegveld en denken ondertussen ons plan uit.

We hebben namelijk geen enkel plan.  Zo simpel als dat. We hebben geen hotel, hostel, of slaapplek. De kamers op de campus die we zouden krijgen gaan pas volgende week open en die wil ik eigenlijk totaal niet. We willen een apaprtement. In het midden van de stad. Wat is Seoul en Koreaanse cultuur namelijk? Is dat op een campus leven van een van de 3 beste universiteiten met hoog-opgeleide studenten of is dat het mogelijk scruffy grimey bestaan van de grote stad die Seoul werkelijk is? Ik wil grime en daarom probeer ik Sam en Hasse al maanden te pitchen voor een appartement. Dat gaat goed. De angst is dat het te veel geld kost maar ik druk het er lekker doorheen. Zelfs mijn broer vindt me een verwende luxe lul maar ik zie dat ik een argument heb.

Hoe het ook went of keert, we zitten op het vliegveld en we moeten een week overbruggen. Ik heb letterlijk een enkel contact van een real estate agent die ons wel zou kunnen helpen. Het feit dat ik hem slechts ken via e-mail na het klikken op een reclame op Google bij “seoul appartment” maakt me niet denderend overtuigd dat dit gaat werken. Ik heb de dag na onze aankomst een afspraak met hem gemaakt.

Na het drinken worden we letterlijk de eettent op het vliegveld uit gebonjourd. Ze spreken allemaal geen Engels en cola bestellen was al vrij moeilijk. Ze willen ons echt niet lijkt wel en onze eerste culture shock is een feit. We gaan naar een internetpaal en ik zoek snel een hostel op. We bellen ze met een telefoon automaat (onze Nederlandse telefoons werken hier niet, ander netwerk) en met de bus rijden we vanuit Incheon Airport naar Seoul. Nu is het ’s avonds.

20-08-2009 – Myeongnyun-dong, Jung-gu
DSC01270We stappen uit op een druk kruispunt in Myeongnyun-dong en we beginnen alle drieen te glimlachen. Dit is nog niet eens de drukste plek van Seoul maar overal zien we al neon lichten, druk verkeer en heel, heel veel Koreanen. Het lijkt wel een soort van mini Las Vegas, maar dan op elk stuk straat. De Koreanen willen kennelijk alles verlichten om je aan te zetten tot kopen. Heel cool.

Che Guevara en jezelf vinden in een hostel
We komen aan bij het hostel en Sam en ik voelen het eigenlijk niet. Ik heb wel eerder in hostels geslapen en dat was prima, maar de totale linkse backpacker anti-kapitalistische Che Guevara vibe die in dit hostel hangt maakt me weary. Het zijn stuk voor stuk Amerikanen die zichzelf zoeken in dit hostel. Leuk en aardig allemaal maar het boeit me ontzettend weinig. Prima, ik wil toch gewoon slapen hier. Nee eigenlijk niet, ik wil eerst heel hard bier drinken met Koreanen en dan slapen. Zodoende vertrekken we snel de ‘stad’ in.

IMG_0809

Uitgaan in Myeongnyun-dong
Myeongnyun-dong is relatief klein maar wel leuk en gezellig. Heel veel bars, norebang (karaoke bars) en op straat zit iedereen lekker in tentjes te eten. Tof. Hasse heeft honger en probeert iets wat sterk lijkt op pasta met pesta saus. Na een kleine hap brandt hij zijn bek zo hard aan de pepers dat hij opgeeft. Sam en ik proberen het ook met hetzelfde effects. Dat Koreaans eten berucht heet is, hebben we nu ook geleerd en zullen we nog veel meer last van krijgen later. We drinken wat biertjes in een tent die, hoe kan het ook anders, Sam 1999 heet. IMG_0792Het valt op dat alle uitgaansgelegenheden in een soort van uitgaanstorens zitten. In Nederland heb je een club in een gebouw. Hier heb je een restaurant, karaoke bar, lunch bar, bier bar en luxe club allemaal in een gebouw. Een gelegenheid heet dus al gauw Kimchi 3F (de 2e etage, 3e vloer dus) of Norebang B2 (bassment 2, dus de kelder onder de kelder). Heel efficient gebruik van grond dus, vast omdat het duur is.

Koreanen haten ons allemaal
We proberen wat contact te maken met Koreanen maar dit faalt herhaaldelijk hopeloos. Slechts de mensen die geld op ons kunnen verdienen, barkeepers en obers, willen met ons praten. Op straat lijken ze ons te haten. Pijnlijk dit. Vooral na de slechte ervaring op het vliegveld. Als we een groep jonge Koreaanse jongens en meisjes vragen waar de leuke bars zijn, maken ze consecquent een kruis met hun twee armen en zeggen nee schuddend “No, No, No”, of lopen gewoon weg van ons. Dat Sam’s deo op is draagt ook niet bij natuurlijk. Later komen we erachter dat ze hier in dit district gewoon niet zo internationaal georienteerd zijn. Ze willen wel met ons praten maar kunnen geen enkel woord Engels, daarom zeggen ze liever nee dan dat ze de confrontatie aangaan. Okee dan. Kudt.

Betast worden door Koreaanse jongens die je ‘handsome’ vinden
IMG_0785Hasse en ik hebben na weer een hopeloze avond kwa Koreaans contact maken eindelijk de jackpot tegen. Een Koreaanse jongen zit me te betasten op de WC en zegt dat ik ‘very handsome’ ben. Dit is het summum! Ik vraag of hij ‘very’ van de mannenliefde is. Hij ontkent het sternig en nodigt ons uit naar zijn tafel. Daar zitten evenveel meisjes als jongens en dus lijkt het me niet te verdacht. Hasse komt mee. Vervolgens gaat het al gauw over waarom we er zo raar uit zien. Nou we komen uit ‘Nederlandeej’ zoals ze zeggen en we zijn familie van ‘Hiedienk-gu’ oftwel Guus Hiddink, daar zijn ze allemaal fan van. Oja, en we zien er allemaal uit als Holleeywoodeej actor’. Prima dit Korea, dat hoor ik in Amsterdam nou welgeteld nul keer. Nee, als jij wilt dat ik jouw Hollywood acteur ben, dat doe ik dat gewoon hoor. Ik return the favor, en noem ze Angelina Jolie, Brad Pitt en Orlando Bloom. Ze flippen hem helemaal. Ze hebben nog nooit zo’n compliment gehad en ze zijn zo trots als kinderen. Hasse en ik gaan stuk van het lachen dat deze tactiek zo goed werkt. De drinking games zijn vrij onlogisch en dus nadelig voor ons. Het drinking game three-eej, houdt in dat je bij veelvouden van drie een Soju shot drinkt. Soju is 20% alcohol-houdend en een soort van zwakke rum. Echter kom ik erachter na zo’n 16 shotjes dat het niet veelvouden zijn, maar simpelweg 3, 6, 9, 13, 16, 19, 23, 26, 29, wat een kut spel zeg, geen inzicht nodig of zo. Ik ben compleet lam van de Soju en Hasse neemt mijn shotjes nu voor mij. Aangezien hij het ook nog steeds niet begrijpt is hij ook compleet weg na 10 minuten.

Als je dronken bent in Korea, dan slaap je op straat
IMG_0817We zijn niet de enige die compleet lam zijn. We zien tegen 3 uur overmatig veel Koreanen op straat liggen, totaal passed out. Iedereen lijkt het normaal te vinden. En eentje ligt zelfs mijn zijn portemonnee met geld eruit en dure telefoon op de grond. Het is allemaal prima voor de Koreaan. Ze stelen hier simpelweg niet.

Seksuele slaap intimidatie
DSC01277

Hasse en ik komen thuis en we zien Sam slapen met zijn benen omhoog vrij oncomfortabel op zijn koffer. Oja, hij had ons dus nog gevraagd of we hem na tien minuten wakker konden maken voordat we weggingen, maar nu is het zo een 6 uur verder. Beetje lullig dit. We gaan slapen en ‘s nachts word ik wakker terwijl ik naast mijn bed sta en Sam’s voeten sta te betasten. Ik denk ik ga maar weer snel slapen, zodat niemand hier ooit achter zal komen. ‘s Ochtends lijkt Sam inderdaad van niets te weten maar aangezien ik de mannenliefde sfeer in dit hostel die ik nu zelf heb veroorzaakt niet erg comfortabel vind, vertel ik hem maar dat ik zijn voeten seksueel heb verkracht vannacht. Zo leer je elkaar kennen. Prima!


IMG_0940

Pieter op het dakterras met uizicht over de skyscrapers van Yong-San

21-08-2009 – Appartement zoeken met Gilbert @ Noksapyeong station, Itaewon-dong, Yongsan-gu
Na genoeg hostel vibes gehad te hebben, hebben we met onze real estate agent afgesproken op Noksapyeong station exit 5. Gilbert heet hij en is hij Koreaans maar kan wel Engels omdat hij in Australie heeft gestudeerd. Het problematische feit is dat wij niet weten hoe hij er uit ziet, en hij niet weet hoe wij er uit zien. We wachten op een afstandje af om te zien wie hij is. Opeens zien we een Koreaanse man van rond de 40 wachten en dat is hem dan.

Hij is heel vriendelijk en loopt met ons naar zijn kantoor. Ik rock zwaar de professionele volwassen werk vibe omdat ik gewend ben aan hoe moeilijk het is om in Nederland een appartement te vinden als student. Als hij vriendelijk vraagt of we studenten zijn zeggen we zachtjes ‘ja’ en de verwachte weigering blijft uit. Een NVM makelaar zou allang weggerend zijn. Gelukkig, ze houden van Westerste studenten hier, want die hebben wat euro’s. En euro’s vertalen hier in bakken Koreaanse won’s. Top… anders dan in Amsterdam werkt het pure kapitalisme hier dus nog wel.

Bejaarde oma is onze land lady en het Koreaanse huur systeem is arelekst
Hij laat ons met de auto 3 ontzettend vette appartementen zien. Het ziet er minstens even goed uit als in Amsterdam en misschien wel beter. We kiezen voor het laatste appartement. De prijs wil Gilbert niet zeggen, hij zegt ‘we negotiate later’.

Nadien zitten we in zijn kantoor met een 80-jarige vrouw die het verhuurt met een mega grote zonpet die alle oude vrouwen hier hebben. Gilbert zegt dat we een key deposit (sleutel storting) van 10 miljoen won moeten neerleggen, dat is zo een 6000 euro, wat we terugkrijgen na dat we vertrekken en dat de huur 1,5 miljoen won is, zo een 800 euro per maand.

Sam flipt hem zwaar over de key deposit en wil het liefst meteen vertrekken, begrijpelijk ook. We kennen deze man van het internet net een paar uur en nu wil hij 6000 euro. Ik vertrouw het totaal niet maar ze zeggen dat dit het Koreaanse systeem is voor real estate. Later blijkt hij de waarheid te spreken, maar ja dat weten wij niet.

Ik ga negotiaten en eis het Nederlandse systeem of we vertrekken. Ons systeem is dan dat we 2 miljoen won huur betalen en 1 maand huur als key deposit. Een half uur lang zitten we in het midden van een gigantische culture clash.  Ze zeggen dat dit onmogelijk is en de landlady flipt hem nog harder. Sam’s uitzonderlijke talent om mensen bij elkaar te brengen, wat hij in Donna Driver’s communicatie les heeft geleerd brengt hem er toe dat we maar even ons moeten voorstellen aan de landlady. We buigen en glimlachen en ze vind ons leuk. Edoch, de Koreaanse vrouw gaat alsnog een half uur met de real estate agents zwaar schreeuwen in het Koreaans en wij zitten er lekker ongemakkelijk bij.

En dan opeens. ‘Okay’. Het is goed. ‘Tomorrow you get key’. Prima! Als het in Amsterdam zo makkelijk ging!

IMG_0862

Ons huis in het grijze gebouw, boven de Teriyaki en naast de Taco shop, op de 2e etage

22-08-2009 – Ons huis, Itaewon-dong, Yongsan-gu
De volgende dag pakken we onze spullen en koffers op uit het hostel en vertrekken naar ons nieuwe huis in het midden van Seoul. We pakken de eerste taxi richting Noksapyeong maar aangezien onze koffers niet allemaal in de taxi passen is Hasse genoodzaakt op mijn schoot te liggen. Hasse-wijs, trekt hij dit natuurlijk totaal niet.

DSC01280

400 briefjes van 10.000 won, superduur

We pinnen 4 miljoen won, zo een 2400 euro. Dit duurt echt de hele dag aan gezien de pinautomaten in Korea onmogelijk zijn en niet willen meewerken met het internationale betalingsysteem. Ze willen onze pasjes niet en overal zitten opnamelimieten op. Uiteindelijk pin ik alles met mijn creditcard en komt het goed. Aangezien ze slechts briefjes van 10.000 won hebben (zo’n 6 euro), lopen we met 400x 10.000 briefjes in onze portemonnee. Ik voel me ontzettend rijk. Na betaling krijgen we de sleutels.

Het huis zit boven een Teriyaki restaurant en naast een Taco shop. We wonen op 3F, dat is de 2e etage. We hebben een grote woonkamer, een keuken met fornuis en koelkast, een wasmachine/droger, een badkamer, 3 slaapkamers en in de derde slaapkamer zit een 2e badkamer. Alles is ingericht. Ontzettend mooi. Boven ons zit nog een etage en dan een dakterras met uitzicht op de skyscrapers van Yongsan-gu. Goed voor elkaar!

DSC01456

Ons dakterras met uitzicht over Itaewon-dong

Hasse & Pieter on the Spelling Bee @ Steve Hatherly show, TBS EFM Seoul, Korea by pieter-1

We slapen standaard nog maar 4 tot 5 uur. De dagen zijn gewoon te druk om nog meer te slapen. Op een doordeweekse dag worden we wakker om 7.45, douchen we snel, eten we ontbijt, kleden aan en vertrekken. We halen koffie bij de Standing Coffee, een extreme hippe maar hele kleine koffie zaak bij ons in de straat. Het wordt gerund door Koreanen die zich voordoen als Italianen. Ze kleden zich het best van iedereen in Itaewon, compleet met lakschoenen en bretels. Zodra je een Latte besteld, drukken ze op play en start een orkest een spannende actie symfonie te spelen en de hele koffie bereiding is meteen een magistreuze ervaring.

Ik zag een flyer van Global Gathering liggen. Nou ken ik de festivals in Engeland goed en weet ik dat dit een enorm gaaf festival hoort te zijn. Er staan drum & bass en dubstep artiesten op de line up dus dat is al een goed begin. Zodoende halen we tickets. Sam wil niet mee want hij gaat naar Jeju Island met twee Oostenrijkse meisjes van Korea University. Hij is uberhaupt minder het festival type dan Hasse en ik en aangezien zij een ticket over hebben, is de keuze voor hem snel gemaakt.

Het festival vindt plaats aan de bank van de rivier die recht door Seoul stroomt, de Hang rivier. We stoppen even als we binnen zijn om te kijken. Er staat links een gemiddeld grote tent en rechts een normaal festival stage. Het is half leeg. De Koreanen lopen er maar een beetje verdwaasd bij. Volgens mij is dit veel te nieuw voor hen, ze weten nauwelijks nog wat een festival is. Mijn idee wordt bevestigd als tussen de twee tenten een grote tent voor een dure upscale parfum keten staat met verkopers in pak. Dit zou Lowlands niet eens toe staan, haha.

Zodra Prodigy op het main stage opkomt lijken de Koreanen het eindelijk te begrijpen. Iedereen drukt zich tot vooraan het podium en opeens wordt het hondsdruk. En ja, ze kunnen feesten! De vette live set van Prodigy helpt daar aan mee natuurlijk. Bij het springen verlies ik mijn schoen en opeens staan er 10 mensen om me heen naar te zoeken. Ja, ook de relaxte festival mentaliteit begrijpen ze al.

We gaan naar het kleinere stage om Pendulum te zien. Het is helaas niet Pendulum live maar aangezien we zo lang geen drum & bass meer hebben gehoord in een club hebben we er alsnog zin in. De set wordt gedraaid door Speed van Pendulum. Het is de meest commerciele en slechte set die ik ooit gehoord heb. De mixes zijn een grote troep en het is echt hitje na hitje met Pendulum live tracks er doorheen. Er klopt geen zak van. Als klap op de vuurpijl staat er een MC over het podium te rennen als een klein kind op een circus. Totale culturele verpaupering maar ja het blijft drum & bass in Seoul dus dat is gewoon alsnog leuk. De Koreanen gaan ook hier helemaal los. Wij ook trouwens.

Daarna hebben we het een beetje gezien en het jury oordeel na Seoul’s eerste echte festival is dat Koreanen inderdaad wel kunnen feesten. Nog niet zo goed als ons maar geef het een paar jaren…

We zitten hier nu al een tijdje en er vindt enige vorm van psychologische ontwikkeling bij ons en mij plaats.

We weten allemaal hoe in het Westen wij Aziatische mensen vrij moeilijk uit elkaar kunnen houden. Ze hebben allemaal dezelfde kleur haar, dezelfde kleur ogen, dezelfde stem en behalve wat etnische verschillen tussen Chinezen en Japanners kunnen we ze moeilijk uit elkaar houden. In de eerste twee weken hadden we dit ook in Korea. Het was echt denderend moeilijk. (Om overigens maar niet te spreken over de namen die allemaal op elkaar lijken, So Young, So Jun, Jun Hoo, Jae Hoo, Youn-Min, Yi-Joon, Yo-Joon, Do-hoo, Do-hun en zo voort.)

Maar het gaat inmiddels beter. Onze hersenen hebben zich werkelijk ontwikkeld na de eerste maand en we kunnen ze nu goed uit elkaar houden. Het gaat zelfs zo ver dat je in feite dezelfde soorten types die je in Nederland aan uiterlijkheden verbindt, hier ook begint te zien. Zo heb je de wilde gezichten, de saaie gezichten, de natte honden gezichten, de vuilnisman gezichten, de extreem leuke gezichten, de frisse gezichten en de spontane gezichten. Er zit een gigantisch verschil in deze gezichten en dat kan je pas zien als je hersenen zich er aan hebben aanpassen.

Daarnaast vindt er nog wel iets veel intenser plaats. Omdat je zo ontzettend veel Koreanen ziet en de verhouding op straat tussen een blonde jongen en een Koreaan ongeveer 1 op 2000 is, verandert je idee van wat het ‘normale’ uiterlijk ‘hoort’ te zijn. Als je het over het ‘normale’ uiterlijk hebt en wat de maatschappij voorschrijft, dan is het volgens mij meer dat je hersenen een gemiddelde pakken van alle mensen die je ziet op een dag en die als de ‘normaal’ voorschrijft. Deze ‘normaal’ wordt vervolgens door de media opgepakt en uitvergroot. Het is dus niet zo zeer de media die een ideaal creeert als wel vergroot. Wat dit inhoudt is dat je mening over je eigen uiterlijk verandert naar gelang het uiterlijk van de groep of maatschappij waarin je je bevindt. Het is niet zo zeer dat het negatief of positief verandert maar je voelt je anders.

Ik kan volgens mij een vrij zwakke lijn trekken met een documentaire fragment van welgestelde Afrikaans-Amerikaanse kinderen die opgroeien in witte wijken op witte scholen en vervolgens als ze tussen een zwarte en een witte pop moeten kiezen, de witte de mooiste vinden. Het is dus de maatschappij en groep waar in je je bevindt en de media die dit uitvergroot die bepaalt wat je mooi vivndt. Vrij logische redenatie, en niet intens vernieuwend dit maar het viel me wel op wat dit met je doet.

Eerst viel ons bij Koreanen hun platte gezicht met ondiepe neus en oogkassen die op de voorgrond lagen op. Nu vallen meer onze eigen donkere en diep ingevallen oogkassen en onze grote neuzen op bij onszelf op. Het is dus maar hoe je er naar kijkt. Schoonheid is dus ook weer net zo relatief als de omgeving waar in je je begeeft.

De meisjes in Seoul kleden zich uitzonderlijk goed met veel klasse. Ze hebben gevoel voor mode. Je zal geen enkel meisje hier zien die met sneakers en een joggingsbroek naar school komt. Het zijn echte dames, elk uur van de dag. Heel tof, maar er zitten waarschijnlijk wel wat kanttekeningen aan die ik nu niet zie. Feminisme brengt natuurlijk goede en slechte dingen, ik bedoel die hakken doen ook pijn en rugklachten hebben ze ook allemaal en ze zien er natuurlijk zo uit voor een reden; dat is, de carriere markt in Korea en Seoul is gigantisch competitief. Je wordt als dame primair beoordeelt op je uiterlijk en niet je CV of cijfers. Dat is ernstig natuurlijk. Interessant om te zien hoe dit zal ontwikkelen in de komende jaren. Houd de verkoop van meisjes sneakers dus in de gaten om direct te zien hoe de sociale ontwikkelen van vrouwen in Korea ontwikkelt.

itaewonmainstrItaewon is waar de legerbasis van de Amerikanen in Korea, genaamd Yongsan Garisson is gevestigd. In deze basis wonen en werken 30,000 Amerikaanse soldaten. Wat oorspronkelijk een Koreaanse basis was is tientallen jaren geleden overgenomen door het Amerikaanse leger. Sindsdien leven in dit district dus Amerikanen en dat is te merken ook. Het aanbod van Westerse winkels in Itaewon en malls in Yong-san (het grotere district waar Itaewon deel van is) is groot.

De kern van Itaewon is de Main Street, die bevindt zich vijf minuten van ons naar het westen toe. De invloed van Amerika is hier zichtbaar. Het is een echt typisch Amerikaans straatje en is in geen enkele manier te vergelijken met de rest van Seoul.

wildewestenHet Wilde Westen van Seoul
Expats (vooral Engels leraars en leraressen) zijn hier naar toe getrokken omdat dit het buitenlandse stukje van Seoul was. En aangezien Koreaanse cultuur behoorlijk apart is, heb je soms even een hap Westerse lucht nodig als expat. De vicieuze cirkel omhoog (of omlaag) is sindsien doorgezet en nu is het het district voor buitenlanders. Overigens is dit recentelijk aan het veranderen, nu dat Koreanen steeds meer geinteresseerd zijn in Westerse producten en cultuur. Ze komen hier naar toe om deze te ervaren.

Itaewon, dat is toch gevaarlijk?
Koreanen en zelfs de Westerse exchange students vinden Itaewon ontzettend gevaarlijk. Dat is het eerste wat ze zeggen als je vertelt dat je er woont. Maar dat valt wel mee. Het is in ieder geval even gevaarlijk als de Amsterdamse binnenstad. Je moet gewoon niet op de verkeerde plek zijn. En je moet niet als meisje alleen om 4 uur ’s nachts rondlopen. Simpel.

Oh er zijn wel veel moorden in Itaewon en in de Burger King waar we vaak eten halen is ook een moord gepleegd en daar is zelfs een film over gemaakt. Maar ja, allemaal relatief toch. We zien wel eens iemand met een mes zwaaien, of twee Koreanen die het echt tot bloedens toe uit vechten waarbij je hun schedels hoort kraken en dat mensen moeten ingrijpen, maar dat is in Amsterdam toch ook wel eens?

U.S. Army en hun prachtige 3 P.M. curfew
Oh en dan heb je nog opgefokte Amerikaanse militairen die maanden op de basis gevangen zitten en dan een keer uit mogen en dan helemaal flippen. Ze worden dronken, agressief en lomp. Dan om 3 uur ’s nachts komt letterlijk elke avond de U.S. MP (military police) samen met Koreaanse soldaten het bataljon ophalen uit de bars, clubs, stripclubs en hoeren tenten. Ik ben trots dat ik zo’n fantastisch mooi moment heb mogen aanschouwen.

MP: “Allright Lieutenant Jones, let’s go home now shall we?’
Jones met Koreaanse hoeren om zijn arm: “Nooooohhooo, I wanna staaay”
MP: “Come on Jones, you have to be up in 4 hours”
Jones: “What is your problem? I met these pretty Korean girls and I’m going to stay”
Jones: “Sorry girls, he’s just a partypooper”
Korean Girls: “Hihihihih”
MP: “Jones, this is your last warning, come with us now”
Jones: “What is your rank maaan? You know you’re just an MP, what do you think you’re doing maaaan?”
MP to Korean soldiers: “Allright, let’s take him in”

Vervolgens wordt de Amerikaanse lieutenant opgepakt door MP en Koreaanse soldaten en meegesleept naar de basis. Heel mooi om te zien. Het is best een operatie elke nacht, want de MP’s moeten zo’n beetje elke tent af als ze nog iemand missen.

seoulpub1De Saloon van het Wilde Westen
Seoul Pub is de beste plek om bier te drinken van Itaewon. Het ziet er niet eens zo speciaal uit van buiten of binnen, maar letterlijk elke keer als je er bent heb je een toptijd. Er lopen de gestoordste mensen rond en een vergelijking met een Saloon in het Wilde Westen moet ik echt maken. De bezoekers samenstelling gaat van Engels docenten (expats) tot Koreaanse vrouwen die hopeloos met Westerners willen hangen, en eigenlijk verandert de samenstelling ook constant, het zijn gewoon altijd leipe mensen met rare verhalen. We ontmoetten laatst een 40-jarige Amerikaan die net was aangekomen en met zijn koffer in de Seoul pub stond,vervolgens vroeg of hij bij ons mocht zitten en de hele avond ons bier betaalde. Hij bleek een pro snowboarder te zijn, en hij was niet ‘the person to brag about his life’ maar dat deed die dan wel de hele avond. Alleen hij had nog geen huis. Prima. Of die chagrijnige dikzak bij de pool tafel die binnenkwam met een gigantische professionele biljart set, die Hasse en mij vertelde over zijn Thaise vriendin, vervolgens naakt foto’s van haar liet zien. Waarnaar Hasse natuurlijk probeerde te ontfutselen of hij ook met minderjarige meisjes ging om hem even in het hokje te zetten van pedofiel, waarnaar hij vreemd met zijn oog ging knipperen om te signaleren dat dat ook geen probleem voor hem was. Totaal gestoord en aanstootgevend zo’n persoon, maar dat was het wilde westen ook. Iedereen wordt geaccepteerd in de Seoul Pub.

noxaItaewon goes upscale
Itaewon wordt overigens steeds meer upscale. Je ziet echt duurdere tenten openen bij de bosjes. Sam en ik zijn bij Macaroni Market geweest (ik had een 50,000 KRW gratis eten ticket gewonnen op de Koreaanse radio) en dat ziet er allemaal perfect uit. Restaurants als Berlin en Noxa proberen de upscale market aan te bieden maar of het lukt is nog maar de vraag. Itaewon is gewoon rough nu en deze venues vallen vaak een beetje uit de toon maar dat wordt wel beter.

De expat sfeer
We kennen heel wat expats in Itaewon en de meeste zijn echt gezellige mensen. Echter wil ik wel een kritisch punt neerleggen. Aangezien ze vaak al jaren van hun thuisland wegzijn, ontstaat er hier een aparte expat cultuur. Deze cultuur is niet onderhevig aan kritiek of een groot maatschappelijk sociaal systeem maar juist meer de kleine groep van expats die bepaalt wat de gedragsvormen zijn. Dit manifesteert zich in dat er een soort van enge totaal-vrijheid bij de expats hangt. Al wonen ze hier jaren, ze voelen toch alsof ze een beetje op vakantie zijn en alle regels mogen overtreden. Ze gedragen zich anders dan thuis; onooglijke Westerse jongens krijgen mooie Koreaanse dames met zich mee en krijgen opeens een grote bek. Het lijkt een beetje een vrijstaat of het Wilde Westen. Zo voelt Itaewon dus ook heel erg.

Concluderend is het een leuke plek om te wonen en te gek om te zien hoe Westerse mensen stiekem gewoon niet kunnen leven zonder hun eigen cultuur. Chinezen hebben China Town, wij hebben de kunstmatige persiflage genaamd Itaewon, en dat mag gewoon.

Zoals de post hieronder doet vermoeden, verplaatsen wij ons over minder dan 12 dagen van ons stulpje in Itaewon, Seoul, Zuid Korea naar het prachtige Zuidoost-Azië.

hongkong

Een eerste bezoek aan de eeuwenoude Britse handelskolonie Hong Kong, een van de vier Asian Tigers naast Singapore, Korea en Taiwan.

Macau_montage

Vervolgens bezoeken wij het aanliggende “Aziatische Las Vegas” genaamd Macau waar we als ons geld gaan vergokken.

thailand

En dan de 25ste vertrekken wij naar Bangkok. Hier zal de echte reis beginnen. Wij gaan de jungle van Zuidoost-Azië temmen! Met Bangkok als onze centrale hub van waar we rond reizen naar Cambodja, Laos, Vietnam, misschien wel Taiwan en andere plekken.

New Year’s Eve zullen we vieren op een van de mooie eilanden van Thailand. De Full Moon Party klonk eerst als een goed idee, maar we horen steeds meer dat het hier een sadomasochistische bende is waar de Thaise politie letterlijk tijdens het feest van het eiland vertrekt omdat ze geen zin hebben in alle incidenten. Dat voelen we dus niet echt. Er schijnen op de eilandjes ernaast nog meer leuke feestjes te zijn.

sunset-thailand

Van mij part hoeft het niet zo hard. Ik ben al gelukkig als ik gewoon met een cocktail in mijn hand, mijn voeten in het natte zand, de zonsondergang zie terwijl ik een lekker muziekje hoor. Mijn mooie vriendinnetje Anneka erbij en mijn leven is compleet!

Nota bene: This post is written on the base of very subjective non-researched information, I do not know if I am right or wrong  here, but this is my feeling about the education of Korea vs. The Netherlands. I also generalize Western countries and Asian countries, which I may not be able to at all. Also please be aware of my overexposure to Korea and my underexposure to other Western and Asian countries.

If the Netherlands continues in the way it positions education in its national landscape, it will most definitely lose its power to compete in the globalized world.

Korea University’s facilities
I am sitting in the Korea University Business School right now. It is a building modeled after Harvard Business School in Boston, both from the inside and outside. The classrooms are circular and the professor teaches in the center. A dynamic microphone is positioned above the center which amplifies the voice of the lecturer wherever he chooses to stand in the center. The entire campus is modeled after American universities. It’s mind boggling.

IMG_0849

KU Business School

IMG_0852

The aesthetic grandeur that is Korea University

There is meeting places for students everywhere. Study halls with the best leather seats and oak tree tables. Just to make the students excel and satisfied. This makes the entire campus looks like a vibrant convergence of young, intellectual and above all ambitious Korean individuals who follow courses, study, have lunch and socialize together.

Aware that just facilities and aesthetics is not what a university makes, being used to the VU University does give me an idea that it does not have to be like that at all.

Private and governmental support

nlmultin

Dutch multi-nationals should take a pro-active role in supporting domestic education

The entire university is supported by private Korean multinationals such as electronics giants LG and Samsung and steel giant Posco. Where is Shell, Unilever, Philips, AkzoNobel and KPMG in terms of academic sponsorships of universities in the Netherlands? They are present but not enough. They should take a nationalistic stand in supporting their younger generation and giving back to their domestic country, the Netherlands. I know for one that they support the Rotterdam School of Management, but what about the other universities.

In addition, the Korean government takes a strong role in making sure education is as best as it can be. In the 1950s, it had one of the most educated labor forces of Asia. Eventhough it suffered from extreme poverty, Korean children went to school and university. Korean tradition puts education on a high pedestal with the people and government. For these reasons, personal educational development rapidly translated into economic prosperity for Korea. A large part of Korea’s success over countries in a similar position of poverty in the 1950s can be traced back to this reason only.

vu
The concrete slab that is VU University

Korean students still lack a lot
Korean students seriously lack in certain areas though. The obvious critique from Western conservatives that do not believe in an economic, financial and cultural shift to the east, is quite true.

Many Korean student’s English is far from good or sufficient. The government’s stand on this is noteworthy; they have dramatically increased English education from kindergarten on (!) by bringing in a huge amount of native speaking English teachers. Often we see Korean children aged from 4 to 6 speaking better English without any accents than ourselves. Incredible to say the least.

They lack a great amount of creative insight as they have been taught to take the content they learn as it is and not challenge it, a possible remain of dictatorial history. Very different from Western education, which is based on Western ideologies like the rennaissance, freedom of speech and democracy where ideas are constantly challenged.

Many Korean students lack the ability to speak up and challenge their professors or fellow students. Western students overpower them in class with ease. Not because the Western students are so dominant, but more because Korean students position themselves so obedient. This is not just my opinion. Korean professors know this, they explicitly instruct Korean students to speak up as it is necessary for them to learn. For the Korean, this is a huge mental and cultural shift, if you consider that Koreans are so polite and humble that they still knod their head low to greet an elderly, and in general do not criticize their elders ever. An elderly can in this even be a week older than them and they still have to respect them, even if this elder’s work is insufficient. I admire this focus on respect and Western culture can learn a lot from this. However, it also obstructs Korean people’s role in a globalized world, in which they will have to participate in meetings with many other cultures that are more direct than them and have to treat people on the basis of the quality of their work, not their age or social status..

The level of education is still lower than most Western universities, or my university. Most courses I take here feel more like they should be offered by a vocational college than an academic research university, with a few notable exceptions ofcourse. I believe this just takes time as Korea has relatively recently become a developed nation. With increasing wealth comes an increasing of level of education.

Sheer ambition
These points that Koreans lack are serious. However, Koreans are too ambitious to let this stop them. They will overcome these faults by sheer amibition and a collective understanding that educating and supporting the young will move a country forward. This ideology translates itself into huge amounts of capital flowing into universities in this country, from the government, as well as multinational corporations.

Taking over Europe and America
Do not underestimate Korea or any other East Asian or South-East Asian country for that matter. They are more than happy to take over Europe and America in education, economy and modern culture in the 21st century and already have it as their masterplan. If you ask me, they will. Western nations: invest now in educating your own people and become a knowledge force to be reckoned with or become the underdog forever.Yes you will lose your jobs, yes you will lose your capital,

Shift your Western country’s mindset on education now to a competitive one that accounts for the modern border-less globalizing world in which individual, private, governmental and national competition will be more fierce than it has even been before.

En we zijn geland in Hong Kong.

Mij is slechts bekend dat dit de aloude kolonie van Groot Brittanië was en dat zij een 100-year lease hadden gekocht op het land van China van het jaar 1897 tot 1997.

En ja het is precies wat je verwacht. Het is allemaal zo Brits! We rijden de stad in aan de linkerbaan van de weg en het is net London of Manchester (de plekken waar ik overwegend ben geweest in GB). De hekken rondom alle stoepen om de velen ‘pedestrians’ in goede banen te leiden, de manier waarop aan de weg wordt gewerkt, de signage van de borden, de dubbeldekkers en zelfs de grote hoeveelheid Indiërs en Pakistanen in hun eigen gemeenschapjes, je ziet het allemaal in GB en ook hier in Hong Kong.

Zoals gewoonlijk als Sam, Hasse en ik een nieuwe plek bezoeken, komen we om de een of andere reden altijd eerst in het meest shabby en rowdy maar altijd spannende en leuke district van de stad terecht. In Seoul was het enigszins het rauwe Itaewon, in Beijing kwamen we al snel terecht in Hoa Hai, in Tokyo was de beurt aan het met neon, manga porno en hoeren volgepropte Shinjuku en wat was het in Hong Kong? De Chung King Mansions!

Het is een groot gebouw waar 4,000 mensen van minstens 140 verschillende nationaliteiten wonen. Het merendeel is drugsdealer, verslaafde, scam artiest, dief, mafioos, moordenaar of een-oogige gangster maar het is best gezellig! We sliepen er een nachtje bij een Indisch hostel, op zo een 50 meter hoogte in een kamer zonder tralies voor de ramen, dus je zou er zo uitvallen. Sam vond het geweldig maar ik had het wel weer gehad dus vertrokken we de volgende dag naar iets leukers. Daar kwamen we erachter dat dit de gevaarlijkste plek van Hong Kong is. Als er een fik uitbreekt kom je er niet uit, het gebouw is al jaren niet meer onderhouden, criminelen/toeristen/bewoners worden aan de lopende band vermoord. Prima geregeld!

Een van de meest indrukwekkendste plekken in Hong Kong waren wel de pier en de peak. De pier gaf ons een zicht op de skyscrapers van Hong Kong Island waaronder ons eigen Philips in groot blauw licht en de peak gaf ons een zicht op de achterkant van de stad vanuit de bergen.

Dit is een van de eerste plekken waar ik wel zou willen wonen voor een tijdje. Lekker Westers en veilig maar wel in Azië.